Nathan Levinson, urodzony 15 lipca 1888 roku w Nowym Jorku w USA w rodzinie imigrantów. Był jednym z najważniejszych inżynierów dźwięku i wynalazców w historii kina, którego kariera stała się fundamentem technologicznym Hollywood. Z wykształcenia był inżynierem radiowym, co stało się jego zawodem wyuczonym. Przez większość swojej kariery pełnił funkcję szefa departamentu dźwięku (Sound Director) w wytwórni Warner Bros., gdzie łączył rolę wizjonerskiego administratora z pracą czynnego innowatora i konstruktora. Karierę zawodową zaczynał w firmie Western Electric. To właśnie Levinson odegrał kluczową rolę w historii kina, przekonując Sama Warnera do technologii Vitaphone, a następnie pełniąc funkcję koordynatora technicznego instalacji tego sprzętu w kinach, co było logistycznym kluczem do sukcesu filmu „Śpiewak jazzu” (1927). Jako dyrektor techniczny Warner Bros. nadzorował realizację dźwięku w setkach produkcji, stając się jednym z najbardziej wpływowych ekspertów w przemyśle filmowym. W trakcie swojej wieloletniej działalności artystycznej Nathan Levinson otrzymał łącznie 22 nominacje konkursowe do Oscara (17 w kategorii Najlepszy Dźwięk oraz 5 w kategorii Najlepsze Efekty Specjalne). Zdobył jedną statuetkę konkursową za dźwięk w filmie „Yankee Doodle Dandy” (1942). W 1934 roku dokonał rzadkiego wyczynu, otrzymując trzy nominacje jednocześnie za filmy: „Ulica 42”, „Poszukiwaczki złota z 1933 roku” oraz „Jestem zbiegiem”. Ponadto został uhonorowany Nagrodą Honorową (Academy Honorary Award) w 1941 roku za dziewięcioletnią pracę nad mobilizacją technologiczną przemysłu na potrzeby Armii, a także dwiema Nagrodami Technicznymi (Scientific and Technical Awards): w 1936 r. za ogólny wkład w technologię oraz w 1948 r. za autorski projekt maszyny do montażu dźwięku o stałej prędkości. W życiu prywatnym Nathan Levinson był żonaty z Fredą Levinson (z domu Karsky). Cieszył się opinią człowieka o żelaznej dyscyplinie, co wynikało z jego kariery wojskowej – w Korpusie Sygnałowym Armii USA (Signal Corps) osiągnął stopień pułkownika. Jego doświadczenie w łączności wojskowej pozwoliło na niespotykaną wcześniej profesjonalizację departamentu dźwięku Warner Bros. oraz zacieśnienie współpracy Hollywood z Pentagonem, szczególnie w zakresie produkcji filmów szkoleniowych. Nathan Levinson zmarł 18 października 1952 roku w wieku 64 lat w Toluca Lake w Kalifornii w USA. Jego kariera trwała do samego końca, o czym świadczy ostatnia nominacja do Oscara otrzymana w roku śmierci za kultowy film „Tramwaj zwany pożądaniem”. Został pochowany na cmentarzu Home of Peace Memorial Park w East Los Angeles. Pozostawił po sobie dziedzictwo, które ostatecznie ukształtowało standardy dźwięku w złotym wieku Hollywood. Status Levinsona wykraczał poza rolę dyrektora – był czynnym wynalazcą, a jego maszyna montażowa z 1948 roku potwierdziła jego techniczny geniusz. Choć jako Sound Director odbierał nagrody w imieniu całego departamentu, jego osobisty wkład w rozwój systemów redukcji szumów i zapisu optycznego był nieoceniony. Pod jego wodzą Warner Bros. stało się technologicznym liderem, a realizacja dźwięku w takich produkcjach jak „Sierżant York” czy „Tramwaj zwany pożądaniem” do dziś jest analizowana jako wzór precyzji i innowacyjności.