George W. Hill urodził się 25 kwietnia 1895 roku w Douglass w stanie Kansas w Stanach Zjednoczonych jako George William Hill, syn Williama Hilla oraz Effie Garvin. Był amerykańskim reżyserem filmowym, scenarzystą oraz operatorem, aktywnym w okresie kina niemego i wczesnego kina dźwiękowego. Swoją drogę do kina rozpoczął w latach 10. XX wieku, pracując u boku D.W. Griffitha jako asystent reżysera oraz rekwizytor przy wielkich produkcjach epoki, w tym przy filmie „The Birth of a Nation” (1915). Doświadczenie zdobyte przy realizacji tych widowisk stanowiło dla niego praktyczną szkołę filmu i ukształtowało jego podejście do narracji oraz organizacji produkcji. W czasie I wojny światowej służył w amerykańskim Signal Corps jako operator i fotograf wojskowy, działając m.in. we Włoszech i na Bałkanach. Praca ta wpłynęła na jego późniejszy styl reżyserski, który cechował się realistycznym podejściem oraz wyczuciem dokumentalnej obserwacji. Po powrocie do Stanów Zjednoczonych kontynuował działalność filmową, rozwijając się jako operator, a następnie reżyser. W latach 20. rozpoczął karierę reżyserską, stopniowo zdobywając uznanie w Hollywood. Przełom nastąpił wraz z nadejściem kina dźwiękowego, kiedy Hill zrealizował swoje najważniejsze filmy. „The Big House” (1930) stał się jednym z najważniejszych dzieł wczesnego kina dźwiękowego i ukształtował konwencję filmu więziennego, wprowadzając schematy narracyjne wykorzystywane w tym gatunku przez kolejne dekady. Produkcja zdobyła dwie Nagrody Akademii, a Hill otrzymał nominację za reżyserię. W tym samym roku wyreżyserował również „Min and Bill” (1930), w którym dzięki jego pracy aktorskiej Marie Dressler została uhonorowana Oscarem dla najlepszej aktorki. Hill był ceniony za umiejętność prowadzenia aktorów i wydobywania z nich złożonych, realistycznych kreacji. Do jego ważnych filmów należą także „Hell Divers” (1932), widowiskowa produkcja lotnicza z udziałem Wallace’a Beery’ego i Clarka Gable’a. Jego twórczość wyróżniała się realistycznym podejściem do tematu, umiejętnością budowania napięcia oraz wykorzystaniem doświadczeń dokumentalnych zdobytych podczas służby wojskowej. Był uznawany za jednego z najbardziej obiecujących reżyserów swojego pokolenia i jedną z kluczowych postaci wczesnego okresu studia MGM. W życiu prywatnym był związany z wybitną scenarzystką Frances Marion, którą poślubił w 1930 roku. Ich małżeństwo stanowiło jedno z najbardziej znaczących partnerstw twórczych w Hollywood – Marion pisała scenariusze do filmów, które Hill realizował, tworząc spójne projekty łączące silną strukturę narracyjną z realistyczną reżyserią. Pod koniec życia Hill przygotowywał się do realizacji filmu „The Good Earth”, ekranizacji powieści Pearl S. Buck. Spędził wiele miesięcy w Chinach, gromadząc materiały i realizując zdjęcia dokumentalne, jednak nie dane mu było ukończyć projektu. George W. Hill zmarł 10 sierpnia 1934 roku w Venice w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych w wieku 39 lat w wyniku wypadku samochodowego, gdy jego pojazd wypadł z drogi. Jego śmierć nastąpiła w momencie, gdy znajdował się u szczytu kariery. Film „The Good Earth” (1937) został ostatecznie ukończony przez Sidneya Franklina i dedykowany pamięci Hilla. Jego dorobek, choć stosunkowo niewielki ze względu na przedwczesną śmierć, wywarł znaczący wpływ na rozwój realistycznego kina amerykańskiego, szczególnie w zakresie dramatu więziennego i filmów opartych na silnie zarysowanych postaciach.