W.C. Fields, właściwie William Claude Dukenfield, urodził się 29 stycznia 1880 roku w Darby w stanie Pensylwania w USA jako syn Jamesa Lydona Dukenfielda i Kate Felton z domu Hughes. Dorastał w Filadelfii, gdzie jego ojciec prowadził działalność handlową. Fields nie zdobył formalnego wykształcenia wyższego; wcześnie rozpoczął karierę sceniczną jako żongler. Opowieści o dramatycznej ucieczce z domu były w dużej mierze elementem budowanego przez niego wizerunku – w rzeczywistości opuścił rodzinne strony, by rozwijać karierę estradową. Na przełomie XIX i XX wieku stał się jednym z najwybitniejszych żonglerów wodewilowych w Stanach Zjednoczonych. Słynął z niezwykłej precyzji i pomysłowości – żonglował m.in. cygarami, kapeluszami i kijami bilardowymi, a elementy te później wprowadzał do swoich filmów. W latach 1915–1921 występował w „Ziegfeld Follies”, co umocniło jego pozycję na Broadwayu. Karierę filmową rozpoczął w epoce kina niemego, jednak największą popularność przyniosły mu komedie dźwiękowe lat trzydziestych i czterdziestych, m.in. „It’s a Gift” (1934), „You Can’t Cheat an Honest Man” (1939), „The Bank Dick” (1940) oraz „My Little Chickadee” (1940) z Mae West. Stworzył charakterystyczny wizerunek zgryźliwego, sceptycznego wobec świata mizantropa, który z niechęcią odnosi się do dzieci, psów i społecznych konwenansów. Prywatnie jego stosunek do tych kwestii był mniej jednoznaczny, jednak publicznie podtrzymywał komediowy mit, wypowiadając ironiczne sentencje, które stały się częścią jego legendy. Fields był również autorem i współautorem scenariuszy. Używał licznych pseudonimów, m.in. Charles Bogle, Otis Criblecoblis czy Mahatma Kane Jeeves. Równolegle odnosił sukcesy w radiu, gdzie jego specyficzny sposób mówienia i precyzyjnie budowane monologi komediowe zdobyły szeroką popularność. Znany był z zamiłowania do alkoholu – swoje termosy z Martini określał mianem „soku ananasowego”, co stało się częścią anegdotycznej otoczki jego postaci. W 1900 roku poślubił Harriet „Hattie” Hughes, z którą miał syna Williama Claude’a Dukenfielda Jr. Małżeństwo uległo rozpadowi, choć formalnie nie zostało rozwiązane. Przez wiele lat był związany z Bessie Poole, na której utrzymanie łożył; kwestia jego ojcostwa wobec jej syna pozostaje przedmiotem historycznych sporów. W późniejszym okresie jego partnerką była Carlotta Monti, która po jego śmierci opublikowała wspomnienia o wspólnym życiu. W.C. Fields zmarł 25 grudnia 1946 roku w Pasadenie w Kalifornii w wyniku krwotoku żołądkowego. Został pochowany na Forest Lawn Memorial Park w Glendale w Kalifornii. Ironią losu pozostaje fakt, że zmarł w Boże Narodzenie – święto, którego sentymentalizmu publicznie nie cenił. Za życia żartował, że na jego nagrobku powinno znaleźć się epitafium: „W sumie wolałbym być w Filadelfii”. Pozostawił po sobie dorobek obejmujący dziesiątki filmów, występów scenicznych i radiowych. Był jednym z najwybitniejszych komików amerykańskich pierwszej połowy XX wieku – mistrzem żonglerki, twórcą wyrazistego ekranowego alter ego oraz artystą, który połączył precyzję estradową z inteligentną, literacką komedią słowną.