Ernő Rapée urodził się 4 czerwca 1891 roku w Budapeszcie w Austro-Węgrzech jako Ernő Rapée. Pochodził z żydowskiej rodziny o silnych tradycjach muzycznych, co miało istotny wpływ na jego rozwój artystyczny. Odebrał staranne wykształcenie muzyczne w Budapeszcie, gdzie kształcił się w zakresie kompozycji, dyrygentury oraz gry na fortepianie, zdobywając solidne podstawy do przyszłej kariery. Początkowo działał w Europie jako pianista i dyrygent, jednak jego ambicje i rozwój kariery skierowały go do Stanów Zjednoczonych, gdzie szybko stał się jedną z najważniejszych postaci odpowiedzialnych za oprawę muzyczną kina niemego. W Nowym Jorku objął funkcję dyrektora muzycznego w Capitol Theatre, jednym z najbardziej prestiżowych kin epoki, gdzie kierował dużą orkiestrą i tworzył rozbudowane aranżacje muzyczne towarzyszące projekcjom filmowym. Kluczowym etapem jego kariery była współpraca ze słynnym impresariem Samuelem L. „Roxy” Rothafelem. Rapée był jego bliskim współpracownikiem przy tworzeniu monumentalnych widowisk scenicznych, w tym w Roxy Theatre, które w momencie otwarcia było największym kinem na świecie. Dyrygował tam orkiestrą podczas spektakli z udziałem zespołu tanecznego Roxyettes, później znanego jako Rockettes, przyczyniając się do powstania nowego modelu widowiska łączącego film, muzykę i występy na żywo. Szczyt jego kariery przypadł na lata trzydzieste XX wieku. Od 1932 roku aż do śmierci pełnił funkcję głównego dyrygenta i dyrektora muzycznego Radio City Music Hall w Nowym Jorku, jednej z najważniejszych instytucji rozrywkowych w Stanach Zjednoczonych. To właśnie on stworzył tamtejszą orkiestrę symfoniczną i odpowiadał za oprawę muzyczną wielkich widowisk scenicznych, które stały się symbolem kultury masowej Nowego Jorku. Jako kompozytor odniósł również znaczący sukces. Jego utwór „Charmaine”, napisany do filmu „What Price Glory?” z 1926 roku, stał się międzynarodowym przebojem, sprzedanym w milionach egzemplarzy i wykonywanym przez wielu wybitnych artystów. Sukces ten potwierdził, że muzyka tworzona na potrzeby filmu może funkcjonować niezależnie jako część kultury popularnej. Rapée odegrał także fundamentalną rolę w standaryzacji muzyki filmowej. W 1924 roku opublikował wraz z Samem Foxem zbiór „Motion Picture Moods for Pianists and Organists”, który porządkował utwory według nastrojów i sytuacji dramatycznych, stając się podstawowym narzędziem pracy muzyków kinowych. Wkrótce potem stworzył również „Encyclopedia of Music for Pictures”, jedno z najważniejszych kompendiów wiedzy o ilustracji muzycznej w kinie niemym. Był również pionierem radia jako medium popularyzującego muzykę. Prowadził popularną audycję „The General Motors Concert Tool”, dzięki której przybliżał muzykę klasyczną szerokiej publiczności, docierając do milionów słuchaczy i odgrywając istotną rolę w kształtowaniu gustów muzycznych Amerykanów. Po wprowadzeniu kina dźwiękowego jego działalność nie straciła znaczenia – dostosował się do nowych realiów, kontynuując pracę jako dyrygent i organizator życia muzycznego na najwyższym poziomie. Ernő Rapée zmarł 26 czerwca 1945 roku w Nowym Jorku, mając 54 lata. Pozostaje jedną z najważniejszych postaci w historii muzyki filmowej i rozrywkowej pierwszej połowy XX wieku – jako dyrygent, kompozytor i organizator stworzył fundamenty profesjonalnej oprawy muzycznej kina oraz wielkich widowisk scenicznych, wpływając na sposób, w jaki muzyka funkcjonuje w kulturze masowej.