Lillian Langdon urodziła się 25 listopada 1860 roku w stanie New Jersey w Stanach Zjednoczonych. Karierę artystyczną rozpoczęła na scenie teatralnej, gdzie przez wiele lat występowała w repertuarze dramatycznym, zdobywając solidne podstawy warsztatowe jeszcze w realiach XIX-wiecznego teatru. Wywodziła się z pokolenia aktorek, które zanim trafiły do filmu, kształtowały swoje umiejętności w klasycznym teatrze, co w późniejszym okresie przełożyło się na jej wyrazisty, pełen powagi styl gry ekranowej. Do kina trafiła około 1913 roku i bardzo szybko stała się jedną z najbardziej charakterystycznych aktorek drugiego planu w Hollywood. Specjalizowała się w rolach matek oraz arystokratek – kobiet o wysokiej pozycji społecznej, silnym autorytecie i dostojeństwie. Jej siwe włosy, wyprostowana sylwetka oraz dostojna mimika sprawiały, że była niemal naturalnym wyborem do kreowania postaci królowych, dam dworu czy matek głównych bohaterów. Dzięki tej posągowej aparycji stała się jedną z najbardziej rozchwytywanych aktorek w swoim emploi, a jej dorobek obejmuje ponad sto filmów zrealizowanych w ciągu zaledwie kilkunastu lat. W 1915 roku pojawiła się w filmie „The Birth of a Nation”, gdzie wcieliła się w postać pani Burleson, będąc częścią rozbudowanej obsady tej przełomowej produkcji. Znacznie większe znaczenie dla jej pozycji w historii kina miała jednak rola Marii Stuart w filmie „Intolerance” (1916) w reżyserii Davida Warka Griffitha, w której stworzyła pełną dostojeństwa i tragizmu kreację jednej z najbardziej pamiętnych postaci tego monumentalnego dzieła. Współpraca z Griffithem ugruntowała jej wizerunek jako aktorki predestynowanej do ról o silnym ciężarze emocjonalnym i symbolicznym. Istotnym elementem jej kariery była także współpraca z Douglasem Fairbanksem, jednym z największych gwiazdorów epoki. Wystąpiła u jego boku m.in. w filmie „The Mark of Zorro” (1920), gdzie zagrała matkę głównego bohatera, Doñę Olimpię, oraz w „The Three Musketeers” (1921), wcielając się w postać królowej Anny Austriaczki. Dzięki tym produkcjom stała się szeroko rozpoznawalna wśród publiczności i umocniła swoją pozycję jako „ekranowa matka” największych gwiazd tamtego okresu. W kolejnych latach kontynuowała intensywną pracę, pozostając jedną z najbardziej zapracowanych aktorek charakterystycznych Hollywood aż do końca ery kina niemego. Choć nie była gwiazdą pierwszego planu, jej obecność stanowiła ważny element wielu produkcji, a jej doświadczenie i profesjonalizm sprawiały, że cieszyła się dużym szacunkiem w środowisku filmowym. W branży uchodziła również za osobę wspierającą młodsze aktorki, pełniąc nieformalną rolę mentorki. Lillian Langdon zmarła 8 lutego 1943 roku w Santa Monica w stanie Kalifornia. Pozostaje jedną z najbardziej reprezentatywnych aktorek charakterystycznych wczesnego Hollywood – symbolem ekranowej matki i arystokratki, która przeniosła na grunt kina niemego tradycję poważnego, klasycznego teatru.