Bert Glennon urodził się 19 listopada 1893 roku w Anacondzie w stanie Montana w Stanach Zjednoczonych jako syn Williama H. Glennona oraz Margaret Glennon. Dorastał w rodzinie o irlandzkich korzeniach, a jego młodość od początku była związana z ambicją zdobycia solidnego wykształcenia. Ukończył Uniwersytet Stanforda, co w tamtym okresie było rzadkością wśród przyszłych twórców filmowych i wyróżniało go na tle wielu operatorów, którzy trafiali do branży bez formalnego przygotowania. Zdobyta wiedza techniczna i ogólna kultura intelektualna miały duży wpływ na jego późniejszą precyzję w pracy z obrazem. Karierę filmową rozpoczął od pracy w zapleczu technicznym – był asystentem m.in. George’a W. Hilla oraz pracował w laboratorium filmowym, gdzie nauczył się podstaw obróbki materiału i technologii filmowej. To właśnie ten etap, a nie przypadkowe doświadczenia terenowe, ukształtował jego warsztat i pozwolił mu zrozumieć film jako proces technologiczny. Szybko awansował na stanowisko operatora zdjęć i już w latach 20. należał do czołówki specjalistów w tej dziedzinie. Jednym z kluczowych momentów w jego wczesnej karierze była współpraca z Cecilem B. DeMille’em przy monumentalnym filmie „The Ten Commandments” (1923). Produkcja ta wymagała operowania ogromną skalą – tysiącami statystów, rozbudowanymi dekoracjami i efektami wizualnymi – co nauczyło Glennona pracy przy wielkich widowiskach i ugruntowało jego pozycję w branży. Pod koniec lat 20. zdecydował się na nietypowy krok i przeszedł na drugą stronę kamery, rozpoczynając karierę reżyserską. Nakręcił około dziesięciu filmów, w tym „Gang War” (1928) oraz „The Air Legion” (1929). Choć jego dorobek reżyserski nie przyniósł mu trwałej pozycji w tej roli, zdobyte doświadczenie wpłynęło na jego późniejszą pracę operatorską – lepiej rozumiał narrację, rytm sceny i potrzeby reżysera. Po kilku latach powrócił do zawodu operatora, co było decyzją rzadką, ale w jego przypadku niezwykle trafną. Największe sukcesy odniósł w latach 30. i 40., szczególnie dzięki współpracy z Johnem Fordem. Ich wspólny film „Stagecoach” (1939) stał się jednym z najważniejszych westernów w historii kina. To właśnie Glennon odpowiadał za wizualne ukształtowanie Monument Valley jako ikonicznej przestrzeni tego gatunku – szerokie plany, głębokie cienie i surowość krajobrazu stworzyły styl, który na dekady zdefiniował western. W tym samym roku pracował przy „Drums Along the Mohawk” (1939), jednym z pierwszych kolorowych filmów Forda realizowanych w Technicolorze. Glennon musiał zmierzyć się z wymagającą i ciężką aparaturą oraz trudnymi warunkami plenerowymi, co uczyniło jego osiągnięcie tym bardziej imponującym. Za zdjęcia do tego filmu otrzymał nominację do Oscara. Drugą nominację zdobył za film „Dive Bomber” (1941), co potwierdziło jego wysoką pozycję w branży zarówno w kinie kolorowym, jak i czarno-białym. Jego styl operatorski łączył precyzję techniczną z wyczuciem przestrzeni i światła. Potrafił zarówno budować monumentalne obrazy w produkcjach historycznych, jak i tworzyć kameralne, nastrojowe sceny dramatyczne. Był jednym z operatorów, którzy w pełni opanowali przejście od kina niemego do dźwiękowego, a następnie do kina kolorowego, nie tracąc przy tym jakości swojej pracy. W późniejszych latach kariery Glennon z powodzeniem dostosował się do zmieniających się realiów przemysłu i przeszedł do pracy w telewizji. W latach 50. i 60. współpracował przy popularnych serialach, w tym „Wagon Train”, co pozwoliło mu pozostać aktywnym zawodowo aż do końca życia i utrzymać kontakt z nowymi formami narracji audiowizualnej. Jego życie prywatne pozostawało stosunkowo dyskretne, a głównym obszarem jego aktywności przez całe życie była praca zawodowa. Glennon należał do pokolenia twórców, którzy budowali język kina od podstaw i rozwijali go na przestrzeni kilku dekad, dostosowując się do kolejnych rewolucji technologicznych. Bert Glennon zmarł 29 czerwca 1967 roku w Sherman Oaks w Kalifornii. Pozostaje jednym z najważniejszych operatorów klasycznego Hollywood – twórcą obrazu, który współkształtował estetykę westernu i kina epickiego, a jego prace do dziś stanowią punkt odniesienia dla kolejnych pokoleń filmowców.