Anders Randolf urodził się 18 grudnia 1870 roku w Viborgu w Danii jako Anders Randolf Jensen. Był duńsko-amerykańskim aktorem teatralnym i filmowym, który zasłynął jako jeden z najbardziej charakterystycznych aktorów drugiego planu epoki kina niemego oraz wczesnego kina dźwiękowego. Jako młody człowiek wyemigrował do Stanów Zjednoczonych około 1890 roku. Początkowo nie był związany ze sztuką – wstąpił do Armii Stanów Zjednoczonych i służył m.in. w Fort Columbus. Dopiero po zakończeniu służby wojskowej zwrócił się ku aktorstwu, rozpoczynając karierę sceniczną w teatrach objazdowych, a następnie na Broadwayu. To właśnie w Ameryce ukształtował się jego warsztat i sceniczna osobowość. Do filmu trafił stosunkowo późno, około 1915 roku, jednak szybko stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów charakterystycznych swojej epoki. W ciągu zaledwie piętnastu lat wystąpił w ponad 200 produkcjach, co czyni go jednym z najbardziej płodnych aktorów kina niemego. Jego imponująca postawa, surowe rysy twarzy i silna prezencja sprawiły, że obsadzano go przede wszystkim w rolach ludzi władzy i antagonistów – kapitanów, arystokratów, sędziów, wojskowych czy bezwzględnych przeciwników głównych bohaterów. Dzięki swojej bokserskiej budowie ciała i charakterystycznemu wyglądowi stał się jednym z ulubionych ekranowych „czarnych charakterów” Hollywood. Występował u boku największych gwiazd epoki, m.in. Douglasa Fairbanksa w „The Black Pirate” (1926) oraz Johna Barrymore’a w „Sherlock Holmes” (1922). W filmie „The Viking” (1928) pojawił się w jednej z pierwszych pełnometrażowych produkcji zrealizowanych w Technicolorze, co dodatkowo podkreśla jego obecność w ważnych momentach rozwoju technologicznego kina. Mimo że był kojarzony głównie z rolami dramatycznymi i groźnymi postaciami, potrafił odnaleźć się także w komedii. Wystąpił m.in. w krótkometrażowym filmie „Night Owls” (1930) z duetem Laurel i Hardy, gdzie jego poważna, niemal niewzruszona ekspresja stanowiła doskonały kontrast dla slapstickowego humoru komików. Randolf z powodzeniem wkroczył również w erę kina dźwiękowego. W przeciwieństwie do wielu aktorów jego pokolenia, jego głęboki, wyrazisty głos okazał się dużym atutem. Wystąpił w kilku istotnych wczesnych filmach dźwiękowych, takich jak „The Big Trail” (1930) u boku Johna Wayne’a oraz „The Way of All Men” (1930). Jego kariera w tym nowym etapie zapowiadała się bardzo obiecująco. Zmarł 2 lipca 1930 roku w Hollywood w Kalifornii w wieku 59 lat, w szpitalu Cedars of Lebanon, w wyniku komplikacji po operacji nerki. Jego śmierć była szeroko komentowana w prasie jako odejście jednego z najbardziej rozpoznawalnych ekranowych antagonistów swojej epoki. Anders Randolf pozostaje w historii kina jako archetyp „ekranowego przeciwnika” – aktor, który swoją charyzmą, fizycznością i sceniczną dyscypliną współtworzył siłę wielu klasycznych produkcji, nadając im dramatycznej głębi i wyrazistości.