Donald Meek urodził się 14 lipca 1878 roku w Glasgow w Szkocji jako syn Jamesa Meeka i Agnes Meek. Już jako dziecko związał się ze światem rozrywki – mając około ośmiu lat występował na scenie, a jako nastolatek uciekł z domu, by dołączyć do trupy akrobatycznej. Od najmłodszych lat pracował w wodewilu i teatrze objazdowym, zdobywając wszechstronne doświadczenie sceniczne. W 1898 roku, podczas wojny hiszpańsko-amerykańskiej, służył w armii Stanów Zjednoczonych. W czasie służby zachorował na żółtą febrę, co doprowadziło do utraty większości włosów w bardzo młodym wieku. Ta przedwczesna łysina nadała mu charakterystyczny wygląd znacznie starszego mężczyzny i sprawiła, że przez całe życie obsadzano go w rolach staruszków, urzędników i ekscentryków, nawet gdy był jeszcze relatywnie młody. Po latach pracy w teatrze i na Broadwayu trafił do filmu wraz z nadejściem kina dźwiękowego. W latach 1931–1946 wystąpił w ponad 120 filmach, stając się jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów charakterystycznych Hollywood. Specjalizował się w rolach nieśmiałych, potulnych, często lekko zdezorientowanych bohaterów – jego nazwisko (ang. meek – „łagodny”, „potulny”) idealnie współgrało z ekranowym wizerunkiem. Jedną z jego najbardziej znanych ról był Peacock w filmie „Stagecoach” (1939) w reżyserii Johna Forda – nieśmiały handlarz alkoholem, którego współpasażerowie mylnie biorą za pastora. Wystąpił również w takich filmach jak „The Informer” (1935), „You Can’t Take It with You” (1938) czy „Jesse James” (1939). Choć niemal zawsze pojawiał się w rolach drugoplanowych, jego kreacje były wyraziste i zapadające w pamięć. W życiu prywatnym był żonaty z Belle (Isabel) Marsh. Małżeństwo było trwałe i zgodne; para nie miała dzieci. Donald Meek zmarł 18 listopada 1946 roku w Los Angeles w Kalifornii na skutek białaczki. Zachorował nagle podczas pracy nad filmem „The Mighty McGurk” (1947), którego nie zdołał ukończyć. Został pochowany na Forest Lawn Memorial Park w Glendale w Kalifornii. Pozostawił po sobie imponujący dorobek obejmujący ponad 120 filmów w ciągu zaledwie kilkunastu lat kariery dźwiękowej. Zapisał się w historii kina jako mistrz ról ludzi niepozornych, łagodnych i nieco zagubionych – postaci, które mimo skromności stawały się jednym z najjaśniejszych punktów każdej produkcji.