John Ince urodził się 29 sierpnia 1878 roku w Nowym Jorku w stanie Nowy Jork w Stanach Zjednoczonych jako syn Johna E. Ince’a oraz Emmy Ince, którzy byli aktorami komediowymi. Wychowywał się w środowisku teatralnym, co od najmłodszych lat determinowało jego drogę zawodową. Był najstarszym z trzech braci – obok Ralpha Ince’a oraz Thomasa H. Ince’a – którzy wspólnie odegrali istotną rolę w rozwoju wczesnego kina amerykańskiego. Karierę rozpoczął na scenie teatralnej, zanim na początku XX wieku związał się z przemysłem filmowym. W epoce kina niemego szybko stał się rozpoznawalnym aktorem i reżyserem. Jego oficjalny debiut reżyserski nastąpił w 1913 roku filmem „The Lost Diamond”, który ugruntował jego pozycję jako samodzielnego twórcy. W kolejnych latach pracował m.in. dla Lubin Manufacturing Company, gdzie należał do czołowych reżyserów dramatycznych przed 1915 rokiem. Choć prowadził własną działalność reżyserską, w latach dwudziestych był również związany z rozbudowanym zapleczem produkcyjnym swojego brata Thomasa H. Ince’a, znanym jako Inceville. Pełnił tam funkcje nadzorcze przy licznych produkcjach, będąc jednym z filarów organizacyjnych tego przedsięwzięcia aż do śmierci Thomasa w 1924 roku. Wraz z nadejściem kina dźwiękowego dokonał wyraźnej zmiany kierunku kariery. Porzucił reżyserię i skoncentrował się na aktorstwie, stając się jednym z najbardziej zapracowanych aktorów charakterystycznych swojej epoki. Wystąpił w ponad stu filmach dźwiękowych, specjalizując się w rolach autorytetów – sędziów, lekarzy, duchownych i urzędników. Jego ekranowa powaga i wyrazista prezencja sprawiły, że pojawiał się także w ważnych produkcjach okresu, takich jak „Pan Smith jedzie do Waszyngtonu” (1939), choć często w rolach drugoplanowych lub niewymienionych w czołówce. W tym okresie był związany m.in. z wytwórnią Metro-Goldwyn-Mayer. W życiu prywatnym był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była aktorka Alice Washburn, z którą zawarł związek w 1911 roku. Po rozpadzie tego małżeństwa poślubił w 1926 roku aktorkę Lucille Mendez. Zmarł 10 kwietnia 1947 roku w Hollywood w stanie Kalifornia w wyniku problemów z sercem. John Ince pozostaje jedną z istotnych postaci pionierskiego okresu kina amerykańskiego, której kariera – obejmująca zarówno reżyserię, jak i aktorstwo – odzwierciedla przemiany zachodzące w przemyśle filmowym od epoki kina niemego po rozwój kina dźwiękowego.