Howard Estabrook, urodzony jako Howard Bolles, przyszedł na świat 11 lipca 1884 roku w Detroit w stanie Michigan. Był amerykańskim scenarzystą, aktorem i reżyserem, którego kariera odegrała fundamentalną rolę w procesie przechodzenia Hollywood z kina niemego do dźwiękowego. Jego dorobek obejmuje wybitne adaptacje literackie oraz scenariusze oryginalne, a największe sukcesy odnosił w latach trzydziestych i czterdziestych XX wieku. Zanim na stałe związał się z przemysłem filmowym, Estabrook odnosił sukcesy jako aktor teatralny na Broadwayu oraz reżyser sceniczny. Choć w filmie debiutował już w 1914 roku, w latach 1916–1921 zrobił przerwę w karierze artystycznej, aby spróbować swoich sił w świecie biznesu. Do branży powrócił w 1921 roku, piastując początkowo stanowiska kierownicze w studiach filmowych, zanim na dobre poświęcił się pisaniu scenariuszy. To właśnie bogate doświadczenie aktorskie pozwoliło mu stać się jednym z najbardziej cenionych autorów dialogów w epoce wczesnego kina dźwiękowego, gdy studia filmowe gorączkowo poszukiwały twórców potrafiących pisać naturalnie brzmiące teksty. Specjalizował się w epickich adaptacjach powieści, dbając o precyzyjną strukturę dramaturgiczną i psychologiczną głębię postaci. Najważniejszym osiągnięciem w jego karierze był scenariusz do filmu „Cimarron” (1931), oparty na powieści Edny Ferber. Praca ta przyniosła mu w 1931 roku Nagrodę Akademii Filmowej (Oscara) w kategorii Najlepszy scenariusz adaptowany. „Cimarron” zapisał się w historii jako pierwsza wielka, dźwiękowa superprodukcja o amerykańskim Zachodzie, a sukces Estabrooka ugruntował jego pozycję w elicie hollywoodzkich scenarzystów. Rok wcześniej otrzymał on swoją pierwszą nominację do Oscara za film „Street of Chance” (1930). W kolejnych dekadach Estabrook pozostawał jednym z najbardziej zapracowanych autorów w systemie studyjnym. Współtworzył scenariusze do tak prestiżowych produkcji jak „David Copperfield” (1935), „International Lady” (1941) czy „The Bridge of San Luis Rey” (1944). Wykazał się również talentem reżyserskim – choć najbardziej znanym jego dziełem jest komedia „Heavenly Days” (1944), pierwsze szlify reżyserskie zdobywał już znacznie wcześniej, realizując w 1917 roku takie filmy jak „The Wild Girl” czy „Giving Becky a Chance”. Jego styl cechował się narracyjną klarownością i rzemieślniczą solidnością, co czyniło go idealnym współpracownikiem dla wielkich wytwórni, takich jak RKO czy Paramount. Życie prywatne Howarda Estabrooka było wyjątkowo stabilne i niemal w całości związane z jedną kobietą. 22 grudnia 1907 roku poślubił aktorkę i scenarzystkę Gretchen Dale (często figurującą w dokumentach jako Alice Margaret Gretchen Dale). Małżeństwo to uchodziło za jedno z najtrwalszych w środowisku filmowym – trwało blisko 68 lat, aż do śmierci Gretchen w 1975 roku. Para nie miała dzieci, a ich życie upływało w kręgu elity literacko-artystycznej Los Angeles. Jako ciekawostkę warto dodać, że Estabrook był znany z niezwykłej skrupulatności – zanim zaczął pisać scenariusz do „Cimarron”, spędził miesiące na badaniu historii Oklahomy, co uczyniło ten film jednym z najbardziej autentycznych obrazów epoki. Ponadto, mimo ogromnych sukcesów jako scenarzysta, do końca życia podkreślał, że to praca aktorska nauczyła go „słuchać postaci”, co było jego największym sekretem warsztatowym. Howard Estabrook zmarł 16 lipca 1978 roku w Woodland Hills w Los Angeles (w ośrodku Motion Picture & Television Country House and Hospital) w wieku 94 lat. Przyczyną śmierci był nowotwór. Został zapamiętany jako pionier narracji dźwiękowej i jeden z architektów klasycznego stylu opowiadania, który zdefiniował złotą erę Hollywood.