Frank Sinatra przyszedł na świat 12 grudnia 1915 roku w Hoboken w stanie New Jersey jako Francis Albert Sinatra. Jego narodziny były wydarzeniem dramatycznym; lekarz użył kleszczy porodowych, co spowodowało trwałe blizny na jego lewym policzku i szyi oraz przebicie błony bębenkowej. Uraz ten, wraz z odnotowanym przez komisję „niedostosowaniem emocjonalnym”, stał się oficjalnym powodem przyznania mu kategorii 4-F, co ostatecznie uniemożliwiło mu służbę wojskową w 1943 roku. Dorastając w robotniczym, imigranckim środowisku jako jedyne dziecko włoskich przybyszów, od wczesnej młodości przejawiał pasję do śpiewu. Ogromny wpływ na jego determinację miała matka, Dolly Sinatra, która będąc wpływową lokalną działaczką polityczną Partii Demokratycznej w Hoboken, mimo swojej surowości, niezwykle mocno wspierała ambicje jedynego syna. Karierę zawodową rozpoczął w połowie lat 30. jako członek grupy The Hoboken Four, z którą wygrał popularny konkurs radiowy. Prawdziwy przełom nastąpił w 1940 roku, gdy dołączył do orkiestry, którą prowadził Tommy Dorsey. To właśnie u lidera zespołu podpatrzył unikalną technikę oddechową puzonistów; aby móc śpiewać długie frazy bez brania widocznego oddechu, artysta regularnie ćwiczył wstrzymywanie powietrza pod wodą w basenie, co stało się fundamentem jego późniejszego stylu wykonawczego. W połowie lat 40. Frank Sinatra stał się pierwszym w historii nowożytnej popkultury idolem nastolatek, wywołując fenomen znany jako „Sinatramania”. Dziewczęta, nazywane bobby-soxers, wpadały w ekstazę na jego koncertach w nowojorskim Paramount Theatre. W tym okresie z powodzeniem zadebiutował na wielkim ekranie w lekkich, radosnych musicalach, takich jak „Anchors Aweigh” (1945), gdzie zaprezentował swoje umiejętności taneczne u boku legendarnego aktora, którym był Gene Kelly. Jednak na przełomie lat 40. i 50. jego kariera gwałtownie się załamała. Problemy z głosem, wynikające z przemęczenia strun głosowych, oraz burzliwy, skandalizujący romans z aktorką, którą była Ava Gardner, doprowadziły go na skraj bankructwa i głębokiej depresji. Prasa branżowa uznała go wówczas za artystę skończonego. Powrót na absolutny szczyt nastąpił w 1953 roku dzięki roli szeregowca Angelo Maggio w filmie „From Here to Eternity”, za którą otrzymał Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego. Podobnie jak filmowy bohater Johnny Fontane z „The Godfather”, artysta musiał intensywnie i osobiście zabiegać u szefów wytwórni o tę szansę, godząc się na minimalną gażę, co ostatecznie pomogło mu odzyskać pozycję w branży. Sukces ten zainicjował tak zwaną „złotą erę” w jego twórczości; stał się cenionym aktorem dramatycznym, co potwierdziła nominacja do Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego za wstrząsającą rolę uzależnionego od heroiny Frankiego Machine w filmie „The Man with the Golden Arm” (1955) oraz występ w głośnym thrillerze politycznym „The Manchurian Candidate” (1962). W tym samym czasie podpisał kontrakt z wytwórnią Capitol Records, gdzie wraz z aranżerem, którym był Nelson Riddle, stworzył szereg albumów koncepcyjnych, definiując na nowo standardy muzyki popularnej. W latach 60. Frank Sinatra stał się liderem i nieformalnym przywódcą grupy Rat Pack, w skład której wchodzili między innymi Dean Martin, Sammy Davis Jr., Peter Lawford oraz Joey Bishop. Grupa ta stała się światowym symbolem elegancji, męskiej przyjaźni i rozrywkowego stylu życia Las Vegas, wspólnie występując w filmach takich jak „Ocean's 11” (1960) oraz przyciągając tłumy do hotelu Sands. Równocześnie artysta, pragnąc pełnej niezależności, założył własną wytwórnię Reprise Records, co dało mu całkowitą kontrolę artystyczną nad nagraniami takimi jak „Strangers in the Night” czy nieśmiertelne „My Way”. W życiu prywatnym był postacią niezwykle złożoną, lojalną, ale i porywczą; był czterokrotnie zamężny: z Nancy Barbato, Avą Gardner, Mią Farrow oraz Barbarą Marx, z którą pozostał aż do swojej śmierci. Przez dekady nad jego karierą unosiły się cienie plotek o powiązaniach z mafią, czego artysta szczerze nienawidził i czemu wielokrotnie zaprzeczał przed różnymi komisjami. Fikcyjna postać Johnny’ego Fontane’a z powieści „The Godfather” była powszechnie odczytywana jako jego karykatura; kiedy w 1972 roku w restauracji Chasen’s spotkał autora tej książki, którym był Mario Puzo, publicznie go zwymyślał, odmawiając jakiejkolwiek dyskusji. Innym bolesnym ciosem było dla niego nagłe zerwanie przyjaźni, którą darzył go John F. Kennedy. Mimo że artysta był kluczowym wsparciem w kampanii wyborczej i wybudował specjalne lądowisko dla helikopterów oraz pokój gościnny w swojej posiadłości w Palm Springs, prezydent odwołał wizytę w ostatniej chwili. Decyzję tę wymusił Robert Kennedy, obawiając się politycznych konsekwencji kontaktów piosenkarza z człowiekiem, którym był Sam Giancana, jeden z liderów chicagowskiego świata przestępczego. Frank Sinatra był również aktywnie zaangażowany w politykę krajową, przechodząc ewolucję od żarliwego demokraty do zwolennika republikanów, wspierając w późniejszych latach polityka, którym był Ronald Reagan. Przez całe życie był znany z bezkompromisowej walki z segregacją rasową w przemyśle rozrywkowym, kategorycznie odmawiając występów w klubach i kasynach, które nie wpuszczały czarnoskórych artystów lub gości, co znacząco przyczyniło się do zmian obyczajowych w Las Vegas. Był człowiekiem wielkiej hojności, anonimowo finansując leczenie wielu potrzebujących osób i wspierając liczne fundacje dziecięce. Artysta zmarł 14 maja 1998 roku w Los Angeles w wieku 82 lat z powodu ataku serca, cierpiąc wcześniej na przewlekłą chorobę nerek oraz nowotwór pęcherza. Przed śmiercią w szpitalu Cedars-Sinai miał wyszeptać do czuwającej przy nim żony słowa: „I'm losing” („Przegrywam”). Śmierć „Głosu” wywołała poruszenie na całym świecie; podczas uroczystej ceremonii pogrzebowej w kościele Good Shepherd w Beverly Hills żegnali go najbliżsi przyjaciele, między innymi Gregory Peck, Tony Bennett, Robert Wagner oraz Liza Minnelli. W wyjątkowym hołdzie dla jego pamięci, światła na całym Las Vegas Strip zostały wyłączone na pełną minutę, a Empire State Building w Nowym Jorku rozbłysło na niebiesko. Zgodnie z rodzinną legendą i ostatnią wolą, Frank Sinatra został pochowany z przedmiotami, które towarzyszyły mu przez lata: butelką whisky Jack Daniel’s, paczką papierosów Camel, zapalniczką Zippo oraz garścią dziesięciocentówek. Monety te były symbolicznym nawiązaniem do traumatycznego wydarzenia z grudnia 1963 roku, gdy porywacze jego syna, którym był Frank Sinatra Jr., żądali kontaktu wyłącznie przez automaty telefoniczne. W krytycznej chwili negocjacji artyście zabrakło bilonu, co wywołało u niego fobię trwającą do końca życia i nawyk noszenia przy sobie rulonów monet. Spoczął na cmentarzu Desert Memorial Park w Cathedral City obok swoich rodziców. Na jego skromnym nagrobku widnieje ikoniczny napis, będący tytułem jednej z jego pieśni: „The Best Is Yet to Come”. Frank Sinatra pozostawił po sobie monumentalny dorobek obejmujący ponad tysiąc nagrań studyjnych i kilkadziesiąt ról filmowych, pozostając do dziś niedoścignionym wzorcem interpretacji amerykańskiej piosenki i jedną z najważniejszych ikon kultury popularnej XX wieku.