A. Edward Sutherland urodził się 5 stycznia 1895 roku w Londynie w Anglii jako Albert Edward Sutherland. Był synem aktorki wodewilowej Julie Ring oraz Al Sutherlanda, aktora i producenta teatralnego. Pochodził z rodziny głęboko zakorzenionej w świecie rozrywki – jego wujem była słynna komiczka Blanche Ring, jedna z największych gwiazd sceny wodewilowej przełomu XIX i XX wieku. To środowisko zapewniło mu wczesny dostęp do elity artystycznej Nowego Jorku i Londynu, co znacząco ułatwiło mu start w branży. Karierę rozpoczął jako aktor w epoce kina niemego, jednak znacznie większe znaczenie miała dla niego praca za kulisami. Już na wczesnym etapie działalności związał się z produkcją filmową jako asystent reżysera, zdobywając doświadczenie u boku największych twórców epoki. Jednym z kluczowych momentów w jego rozwoju była współpraca z Charliem Chaplinem przy filmie „Gorączka złota” (1925), gdzie pełnił funkcję asystenta reżysera. Chaplin darzył go dużym zaufaniem i powierzał mu nadzór nad planem, co świadczy o jego wysokich kompetencjach organizacyjnych i artystycznych. Wbrew częstym nieścisłościom, Sutherland nie był współreżyserem filmu „The Navigator” (1924) z Buster Keaton. Przy tej produkcji pracował jako asystent reżysera, podczas gdy oficjalnymi twórcami byli Keaton oraz Donald Crisp. Doświadczenie zdobyte przy takich projektach pozwoliło mu jednak płynnie przejść do samodzielnej reżyserii, w której specjalizował się przede wszystkim w komedii. W latach 30. Sutherland stał się jednym z kluczowych reżyserów komediowych w wytwórni Paramount. Szczególne miejsce w jego karierze zajmuje współpraca z W.C. Fields, jednym z najtrudniejszych artystów tamtej epoki. Sutherland był jednym z nielicznych reżyserów, których Fields tolerował i z którymi chciał pracować. Wyreżyserował go m.in. w filmach „International House” (1933), „Mississippi” (1935) oraz „Poppy” (1936). Potrafił dostosować plan zdjęciowy do nieregularnego trybu życia aktora i jego problemów z alkoholem, co czyniło go niezwykle cennym współpracownikiem dla studia. Jego dorobek obejmuje również współpracę z innymi ikonami komedii. Pod koniec lat 30. przyczynił się do odświeżenia kariery duetu Flip i Flap, reżyserując film „The Flying Deuces” (1939), który uchodzi za jedno z ich bardziej udanych późnych dzieł. Sutherland był ceniony za umiejętność pracy z komikami oraz wyczucie rytmu scen humorystycznych, co wynikało z jego doświadczenia montażowego i scenicznego. W życiu prywatnym był postacią barwną i kontrowersyjną. Jego małżeństwo z Louise Brooks w latach 1926–1928 było jednym z głośniejszych skandali Hollywood tamtego okresu. Brooks w swoich wspomnieniach opisywała go jako człowieka niezwykle czarującego, lecz niewiernego, co doprowadziło do rozpadu ich związku. Sutherland znany był z zamiłowania do życia towarzyskiego, wyścigów konnych i hazardu, często podkreślając, że traktuje reżyserię bardziej jako sposób finansowania swoich pasji niż artystyczną misję. Mimo tego podejścia pozostawał cenionym rzemieślnikiem Hollywood, specjalizującym się w sprawnej i efektywnej realizacji filmów. Jego styl określano jako „niewidoczny” – nie narzucał własnej wizji, lecz skupiał się na płynnej narracji i pracy z aktorami, co odpowiadało wymaganiom systemu studyjnego. A. Edward Sutherland zmarł 31 grudnia 1973 roku w Palm Springs w Kalifornii w wieku 78 lat. Zmarł z przyczyn naturalnych. Został skremowany, a jego prochy spoczywają w O’Donnell Garden w Palm Springs, miejscu szczególnie związanym z jego ostatnimi latami życia. Pozostawił po sobie bogaty dorobek obejmujący dziesiątki filmów, które wpisują się w historię klasycznej komedii amerykańskiej. Choć nie był twórcą o wyrazistym stylu autorskim, jego umiejętność pracy z największymi gwiazdami oraz zdolność do realizacji filmów o wysokim poziomie rozrywkowym czynią go jedną z istotnych postaci złotej ery Hollywood.