Dorothy Arzner, właściwie Dorothy Emma Arzner, urodziła się 3 stycznia 1897 roku w San Francisco w stanie Kalifornia jako córka Louisa Arznera oraz Jenetter (Jennie) Arzner z domu Young. Jej ojciec prowadził w Los Angeles Hoffman Café – restaurację popularną wśród ludzi kina niemego – co umożliwiło jej wczesny kontakt ze środowiskiem filmowym. Studiowała na University of Southern California, początkowo medycynę, lecz po I wojnie światowej rozpoczęła pracę w Famous Players-Lasky (późniejszym Paramount). Zaczynała jako stenotypistka, następnie została montażystką i scenarzystką. Montaż był jej pierwszym wyuczonym i praktykowanym zawodem w przemyśle filmowym. Jako montażystka wsławiła się pracą przy „Blood and Sand” (1922) z Rudolfem Valentino. Dzięki umiejętnemu montażowi równoległemu scen walk byków z materiałem studyjnym uratowała produkcję przed kosztownymi dokrętkami, co ugruntowało jej reputację jako specjalistki o wyjątkowej precyzji technicznej. Karierę reżyserską rozpoczęła w drugiej połowie lat dwudziestych. Jej debiutem był „Fashions for Women” (1927). W 1929 roku zrealizowała „The Wild Party” z Clarą Bow – film typu part-talkie, częściowo mówiony. Podczas pracy nad nim opracowała wczesną wersję mikrofonu na wysięgniku (boom mic), mocując mikrofon do wędki, aby umożliwić aktorce swobodne poruszanie się przed kamerą. Rozwiązanie to stało się standardem technicznym w branży. W latach trzydziestych była jedyną kobietą reżyserującą filmy w obrębie wielkiego systemu studyjnego Hollywood. „Christopher Strong” (1933) umocnił pozycję Katharine Hepburn, a „Craig’s Wife” (1936) przyczynił się do przełomu w karierze Rosalind Russell. Jej talent był na tyle ceniony, że szef MGM, Louis B. Mayer, osobiście zabiegał o jej wypożyczenie z Paramountu do realizacji „The Bride Wore Red” (1937), co świadczyło o jej ponadstudyjnym autorytecie. Przy tej produkcji współpracowała z Joan Crawford, która darzyła ją dużym szacunkiem za profesjonalizm i stanowczość. Jej ostatnim filmem kinowym było „Dance, Girl, Dance” (1940), które z czasem uznano za jedno z najważniejszych dzieł w historii kina feministycznego. W 1933 roku została przyjęta do Screen Directors Guild (późniejszej Directors Guild of America) jako jedyna kobieta w gronie ponad 200 mężczyzn. Nie domagała się szczególnego traktowania; jej charakterystyczne męskie garnitury i krawaty stanowiły świadomy „mundur roboczy”, podkreślający profesjonalizm i równość na planie. W okresie II wojny światowej realizowała filmy instruktażowe dla Women’s Army Corps, a następnie zajęła się reklamą i dydaktyką. Wykładała reżyserię na UCLA, gdzie jednym z jej studentów był Francis Ford Coppola, który wspominał ją jako nauczycielkę dyscypliny planu i szacunku dla montażu. W życiu prywatnym przez wiele lat była związana z choreografką Marion Morgan. Jej relacje osobiste utrzymywane były w dyskrecji, jednak współcześnie uznaje się ją za jedną z kluczowych postaci queerowej historii Hollywood. Dorothy Arzner zmarła 1 października 1979 roku w La Quinta w Kalifornii w wieku 82 lat. Została poddana kremacji, a jej prochy rozproszono nad jej posiadłością w Desert Hot Springs w Kalifornii. Dorothy Arzner pozostaje jedną z najważniejszych reżyserek klasycznego Hollywood – pionierką techniczną, jedyną kobietą przez lata działającą w systemie wielkich studiów oraz twórczynią filmów, które konsekwentnie podejmowały temat kobiecej ambicji i niezależności. Jej wkład w rozwój języka filmowego i obecności kobiet w reżyserii ma trwałe znaczenie dla historii kina.