Jack Oakie (właściwie Lewis Delaney Offield; 1903–1978) był amerykańskim aktorem charakterystycznym, nominowanym do Oscara, znanym głównie z ról komediowych i musicalowych w złotej erze Hollywood. Urodził się 12 listopada 1903 roku w Sedalii w stanie Missouri. Dorastał w Muskogee w Oklahomie, skąd zaczerpnął swój pseudonim artystyczny „Oakie”. Zanim trafił na scenę, pracował jako goniec na Wall Street. Karierę zawodową rozpoczął na Broadwayu w 1923 roku w musicalu Little Nellie Kelly. Do Hollywood przeniósł się pod koniec ery filmu niemego, debiutując w 1927 roku. W 1929 roku wystąpił w swoim pierwszym filmie dźwiękowym „The Dummy” pod kontraktem z Paramount Pictures. W latach 30. i 40. XX wieku zagrał w ponad 80 filmach, zyskując przydomki „King of Slapstick” oraz „America’s Joyboy”. Przypisuje mu się udoskonalenie techniki komediowej znanej jako double take (podwójne spojrzenie wyrażające zdziwienie). Największą sławę przyniosła mu rola Benzino Napaloniego (parodii Benito Mussoliniego) w filmie Charliego Chaplina „Dyktator” (1940). Za tę kreację otrzymał w 1941 roku swoją jedyną nominację do Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego. W późniejszym okresie kariery Oakie pojawiał się w telewizji, m.in. w serialach „Bonanza” oraz „Daniel Boone”. Od 1936 do 1938 roku prowadził również własny program radiowy. Zmarł 23 stycznia 1978 roku w Los Angeles. Jego żona, Victoria Horne Oakie, założyła później fundację jego imienia, wspierającą edukację artystyczną. Posiada on swoją gwiazdę na Hollywood Walk of Fame.