E. Mason Hopper

E. Mason Hopper

E. Mason Hopper, właściwie Edward Mason Hopper, urodził się 6 grudnia 1885 roku w Oklahoma City (wówczas Terytorium Indian, USA) jako syn Edwarda Hoppera oraz Mary Hopper. Był amerykańskim reżyserem filmowym, scenarzystą oraz jednym z mniej oczywistych, lecz istotnych twórców epoki kina niemego i wczesnego kina dźwiękowego. Zanim rozpoczął właściwą karierę reżyserską, Hopper zdobywał doświadczenie w różnych dziedzinach związanych z obrazem i narracją wizualną. Na początku lat 10. XX wieku pracował przy pionierskich produkcjach animowanych dla Essanay Studios, gdzie tworzył m.in. serię „Mr. Bumble”. To doświadczenie ukształtowało jego wyczucie rytmu wizualnego oraz konstrukcji scen, co później wykorzystał w pracy przy filmach fabularnych. Do świata filmu fabularnego wszedł w drugiej połowie lat 10., szybko zdobywając reputację sprawnego i wszechstronnego reżysera. Jednym z jego wczesnych projektów była adaptacja prozy Edgar Rice Burroughs – film „The Lad and the Lion” (1917), co czyni go jednym z pierwszych twórców przenoszących na ekran literaturę przygodową autora „Tarzana”. W latach 20. Hopper należał do cenionych reżyserów Hollywood, specjalizujących się w tzw. „comedy-drama” – gatunku łączącym elementy humoru z dramatem społecznym. Jego film „Hungry Hearts” (1922), opowiadający o życiu żydowskich imigrantów w Nowym Jorku, został doceniony za autentyzm i wrażliwość społeczną, co wyróżniało go na tle wielu produkcji epoki. Jednym z największych sukcesów w jego karierze była współpraca z Marion Davies przy filmie „Janice Meredith” (1924), monumentalnej produkcji historycznej osadzonej w czasach wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Film ten, wspierany przez Williama Randolpha Hearsta, był jedną z najdroższych produkcji swojej epoki i ugruntował pozycję Hoppera jako reżysera zdolnego do realizacji wielkich widowisk. Wraz z nadejściem kina dźwiękowego jego znaczenie zaczęło stopniowo maleć, choć nadal pracował w branży, dostosowując się do nowych realiów technologicznych. Jego późniejsze filmy nie osiągnęły jednak takiego uznania jak produkcje z lat 20. W życiu prywatnym był żonaty z Nellie Hopper, z którą miał syna – Edwarda Masona Hoppera Jr., również związanego z przemysłem filmowym jako asystent. Zmarł 3 stycznia 1967 roku w Woodland Hills w Los Angeles w wieku 81 lat. Ostatnie lata życia spędził w Motion Picture Country House, gdzie zmarł z przyczyn naturalnych. Został skremowany, a jego prochy spoczywają w Chapel of the Pines Crematory w Los Angeles. E. Mason Hopper pozostaje przykładem twórcy, który choć nie osiągnął statusu największych nazwisk swojej epoki, odegrał ważną rolę w rozwoju hollywoodzkiego systemu studyjnego – zarówno jako pionier animacji, jak i reżyser filmów łączących rozrywkę z tematyką społeczną.

Biografia

dodaj biografię

E. Mason Hopper, właściwie Edward Mason Hopper, urodził się 6 grudnia 1885 roku w Oklahoma City (wówczas Terytorium Indian, USA) jako syn Edwarda Hoppera oraz Mary Hopper. Był amerykańskim reżyserem filmowym, scenarzystą oraz jednym z mniej oczywistych, lecz istotnych twórców epoki kina niemego i wczesnego kina dźwiękowego.

Zanim rozpoczął właściwą karierę reżyserską, Hopper zdobywał doświadczenie w różnych dziedzinach związanych z obrazem i narracją wizualną. Na początku lat 10. XX wieku pracował przy pionierskich produkcjach animowanych dla Essanay Studios, gdzie tworzył m.in. serię „Mr. Bumble”. To doświadczenie ukształtowało jego wyczucie rytmu wizualnego oraz konstrukcji scen, co później wykorzystał w pracy przy filmach fabularnych.

Do świata filmu fabularnego wszedł w drugiej połowie lat 10., szybko zdobywając reputację sprawnego i wszechstronnego reżysera. Jednym z jego wczesnych projektów była adaptacja prozy Edgar Rice Burroughs – film „The Lad and the Lion” (1917), co czyni go jednym z pierwszych twórców przenoszących na ekran literaturę przygodową autora „Tarzana”.

W latach 20. Hopper należał do cenionych reżyserów Hollywood, specjalizujących się w tzw. „comedy-drama” – gatunku łączącym elementy humoru z dramatem społecznym. Jego film „Hungry Hearts” (1922), opowiadający o życiu żydowskich imigrantów w Nowym Jorku, został doceniony za autentyzm i wrażliwość społeczną, co wyróżniało go na tle wielu produkcji epoki.

Jednym z największych sukcesów w jego karierze była współpraca z Marion Davies przy filmie „Janice Meredith” (1924), monumentalnej produkcji historycznej osadzonej w czasach wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Film ten, wspierany przez Williama Randolpha Hearsta, był jedną z najdroższych produkcji swojej epoki i ugruntował pozycję Hoppera jako reżysera zdolnego do realizacji wielkich widowisk.

Wraz z nadejściem kina dźwiękowego jego znaczenie zaczęło stopniowo maleć, choć nadal pracował w branży, dostosowując się do nowych realiów technologicznych. Jego późniejsze filmy nie osiągnęły jednak takiego uznania jak produkcje z lat 20.

W życiu prywatnym był żonaty z Nellie Hopper, z którą miał syna – Edwarda Masona Hoppera Jr., również związanego z przemysłem filmowym jako asystent.

Zmarł 3 stycznia 1967 roku w Woodland Hills w Los Angeles w wieku 81 lat. Ostatnie lata życia spędził w Motion Picture Country House, gdzie zmarł z przyczyn naturalnych. Został skremowany, a jego prochy spoczywają w Chapel of the Pines Crematory w Los Angeles.

E. Mason Hopper pozostaje przykładem twórcy, który choć nie osiągnął statusu największych nazwisk swojej epoki, odegrał ważną rolę w rozwoju hollywoodzkiego systemu studyjnego – zarówno jako pionier animacji, jak i reżyser filmów łączących rozrywkę z tematyką społeczną.

Więcej informacji