Chronofilmoteka

Rzeczy, które nadejdą — Niestety ogólnym odczuciem, z jakim będą mi się kojarzyć Rzeczy, które nadejdą, jest nuda i aktorskie drewno. przeczytaj recenzję

Lekkoduch — Lekkoduch okazał się niezwykle pozytywnym dziełkiem. Sympatyczne, dobrze zagrane postacie oraz wysoki poziom muzyki i choreografii czynią z niego wzorcowy musical złotej ery Hollywood. przeczytaj recenzję

Dama kameliowa — Dama kameliowa zawodzi fabularnie i aktorsko. To nieznośny, afektowany film powielający najbardziej tandetne melodramatyczne schematy. przeczytaj recenzję

Charlie Chan at the Opera — Jak na tak znaną postać, nie mam wiele do napisania o Charliem Chanie. Hawajski detektyw nie jest zbyt ciekawy, gdyż bazuje głównie na naciąganej egzotyce. przeczytaj recenzję

Gion no shimai — Film Mizoguchiego okazał się dla mnie ciekawym spojrzeniem za kotarę dziwnej, nie do końca zrozumiałej kultury japońskiej. przeczytaj recenzję

Pokusa — W Maroku Gary Cooper był żołnierzem niedbającym o własne życie i zakochanym w kobiecie z problemami. przeczytaj recenzję

Jestem niewinny — Jestem niewinny to szalenie ambitna próba zmierzenia się Fritza Langa z ważnymi tematami społecznymi. Przez niektórych za słabość filmu może być uznane jego przeintelektualizowanie. przeczytaj recenzję

Partie de campagne — Jean Renoir postawił w Wycieczce na wieś na kreowanie nastroju sielanki i ulotności. przeczytaj recenzję

Szarża lekkiej brygady — Szarża lekkiej brygady była filmem, który umocnił w branży pozycję Michalea Curtiza i Errola Flynna. Dla żadnego z nich nie był to szczyt możliwości twórczych. przeczytaj recenzję

Od wtorku do czwartku — Od wtorku do czwartku okazał się bardzo dobrym filmem rozrywkowym i godnym następcą W pogoni za cieniem. przeczytaj recenzję