Damian Kieszek

Lobster — Poza rolą Weisz docenić trzeba głębię castingu, co widoczne jest na wszystkich planach poprzez dodanie temu niby oderwanemu od norm widowisku niezbędnej spójności i wiarygodności. przeczytaj recenzję

Memoria — Weerasethakul już po raz kolejny zachwyca swoim podejściem do mozolnej budowy metaforycznych znaczeń, unikając jak ognia dosłowności (a nawet „słowności”), kinowej dramaturgii i łatwych rozwiązań. przeczytaj recenzję

American Psycho — Gdyby w świecie „American Psycho” istniały memy o nim samym, to Patrick Bateman zostałby zapewne ich naczelnym producentem, uprzednio postarawszy się o wyłączność. przeczytaj recenzję

Monterey Pop — Gdzie na razie jest ściernisko, możesz stworzyć „San Francisco” (tylko pamiętaj o kwiatach). przeczytaj recenzję

Fehérlófia — Jeśli widz nie ma potrzeby doszukiwania się drugich den, a szuka filmu spektakularnego „tu i teraz”, powinien być po seansie „Fehérlófii” co najmniej usatysfakcjonowany. przeczytaj recenzję

Celina i Julia odpływają — „Celine i Julia odpływają” to kapryśny seans-gra, film w filmie, marzycielska, absolutnie nieprzewidywalna okultystyczno-owocowa zabawa z widzami w kotka i myszkę. przeczytaj recenzję

Waleria i tydzień cudów — Czy zdarzyło Wam się doświadczyć seansu, który okazał się spełniać Wasze najskrytsze życzenia odnośnie filmu idealnego? przeczytaj recenzję

F jak fałszerstwo — Na najbardziej dosłownej płaszczyźnie dzieło to jest wypełnione scenami, podczas których można na przemian się śmiać, ale również drapać po głowie w głębokim zdezorientowaniu. przeczytaj recenzję

Duch roju — „Duch roju” uchyla pewne drzwi, tak jak Ana w ostatniej scenie (już niemiodowe) okiennice, a co jest za nimi? Dokładnie to, co wtedy poczujemy. przeczytaj recenzję

Nagi lunch — "Nagi lunch" jest wizualnie śmiały, dopieszczony i zapadający w pamięć, a praktyczne efekty specjalne zaskakują świeżością i żywotnością. przeczytaj recenzję