Wielka parada

Wielka parada

Młody amerykański żołnierz jest świadkiem okropności Wielkiej Wojny.

Ciekawostki

dodaj ciekawostkę
Obsada i ekipa
  • Akcja filmu rozgrywa się od kwietnia 1917 do wiosny 1919. Scena bitwy została oparta na bitwie pod Belleau Wood z I wojny światowej, która trwała przez większość czerwca 1918. Siły amerykańskie poniosły prawie 10 000 ofiar, w tym 1800 zabitych. Laurence Stallings, który napisał oryginalny scenariusz do „The Big Parade”, służył jako kapitan piechoty morskiej i stracił nogę w tej bitwie.
  • W 1925 roku ten film wojenny wraz z wydaną w tym samym roku Wesołą wdówką wywindowały Johna Gilberta na szczyt listy męskich gwiazd kina niemego.
  • Trójka aktorów świetnie się dopasowała i w 1930 roku John Gilbert został ponownie połączony ze swoimi towarzyszami broni, Carlem Dane'em i Timem O'Brianem, w filmie "Odkupienie”.
  • Ironią losu jest to, że ten film, który tak intensywnie poruszał temat śmierci młodych mężczyzn, został naznaczony śmiercią w młodym wieku kilku osób z nim związanych. Gwiazdor John Gilbert zmarł w wieku 38 lat, a Renée Adorée zmarła w wieku 35 lat. Ponadto, niewymieniony w czołówce, choć legendarny producent filmu Irving Thalberg zmarł w wieku 37 lat, a współgwiazda Karl Dane („Slim”) zmarł w wieku 47 lat.
Etap pre i post produkcji
  • King Vidor przygotował się do tego tematu, wyświetlając liczne filmy dokumentalne nakręcone przez U. S. Army Signal Corps podczas I wojny światowej. Po obejrzeniu materiału filmowego przedstawiającego grupę żołnierzy uroczyście eskortujących kondukt pogrzebowy, Vidor zainspirował się do opracowania choreografii filmowania marszu amerykańskich sił przez Belleau Wood w rytm metronomu wzmacnianego przez bęben basowy, aby wzmocnić poczucie złowrogiego przeczucia i śmierci.
  • Vidor ujawnił, że inna z najsłynniejszych scen filmu, w której Jim uczy swoją francuską dziewczynę „Melisandę” żucia gumy, została zainspirowana przypadkiem, gdy dramatopisarz Donald Ogden Stewart odwiedził plan zdjęciowy akurat wtedy, gdy Vidor zmagał się z tym, jak wystawić pierwszą niewinną scenę miłosną Jima i Melisandy. Stewart żuła gumę, a Vidor zdał sobie sprawę, że guma będzie zupełnie nieznana francuskiej dziewczynie ze wsi.
  • Departament Wojny Stanów Zjednoczonych – poprzednik Departamentu Obrony – wypożyczył producentom filmu ponad 200 ciężarówek wojskowych, około 4000 żołnierzy i ponad 100 samolotów do wykorzystania w filmie.
Pozostałe
  • Według wydania „Photoplay” z maja 1928 r. film przyniósł dwie znaczące zmiany. Po pierwsze, przywrócił wojnę na ekrany w sposób, w jaki nie była pokazywana wcześniej. Po drugie, wytyczył nowe szlaki, wprowadzając „superwizora” do biznesu filmowego. Innym określeniem na superwizora jest „producent”. To był koniec reżyserów, którzy mieli ostatnie słowo w każdym szczególe produkcji. „Superwizorem”, o którym mowa, był Irving Thalberg.
  • Film znalazł się na liście „1001 filmów, które musisz zobaczyć przed śmiercią” pod redakcją Stevena Schneidera.
  • Przedstawiona jednostka wojskowa to 42. Dywizja Piechoty (Dywizja Tęczowa), co można ustalić na podstawie trójkolorowej (czerwono-żółto-niebieskiej) naszywki tęczowej (długa wersja) noszonej na lewym górnym rękawie munduru. Liczba ofiar była tak duża, że ​​po wojnie naszywkę przecięto na pół i noszono na przedniej połowie rękawa zamiast na środku, ponieważ „pozostawiliśmy połowę naszej tęczy we Francji”. Podczas sceny transportu tylne klapy ciężarówek są pomalowane napisem „42”, a następnie numerem ciężarówki. Napisy końcowe dziękują 2. Dywizji (Indianhead), więc namalowanie „4” przed istniejącym wcześniej „2” mogło to ułatwić. 42. Dywizja była później jednostką Gwardii Narodowej Armii Nowego Jorku, a jednostki można było znaleźć w Syracuse, Genewie itp.
  • Zakładając, że prawa autorskie do tego filmu jeszcze nie wygasły, ten film i wszystkie inne wyprodukowane w 1925 roku przejdą do domeny publicznej w USA w 2021 roku.
  • Kiedy reżyser King Vidor został zapytany o kręcenie tego filmu, mówił o swojej gwieździe, Johnie Gilbercie. „Gilbert nigdy nie przeczytał scenariusza The Big Parade. Ja i aktor, mieliśmy do siebie zaufanie i wiarę. Wiedzieliśmy, że mieliśmy sposób aby bez słów przekazywać sobie emocje. Nie potrafię tego zracjonalizować. To jak romans; po prostu nie da się tego opisać. Pamiętam chwile, kiedy nic nie mówiłem. Po prostu szybko myślałem, a Gilbert na to reagował”.
  • Światowa premiera filmu odbyła się w Hollywood, w Grauman's Egyptian Theatre, 5 listopada 1925 roku.
  • Strój doughboya noszony przez Johna Gilberta w tym filmie był kiedyś przechowywany w The Crocker Museum w Hollywood, pierwszym muzeum poświęconym rekwizytom i innym artefaktom z amerykańskich filmów. Muzeum zostało założone przez aktora Harry'ego Crockera około 1928 roku.
  • Uważa się, że jest to pierwszy film, w którym bohater użył słowa „damn” (choć tylko na planszy tekstowej).
  • Oficjalnie MGM oświadczyło, że elektryk studyjny Carl Barlow zmarł podczas produkcji, gdy poślizgnął się i spadł z platformy. Jednak w rzeczywistości zawaliła się nad nim półka, a on sam został zmiażdżony przez sprzęt oświetleniowy.
  • Film był wyświetlany w nowojorskim kinie Astor przez dwa lata i tylko w tym jednym kinie zarobił w tym czasie 1,5 miliona dolarów, czyli ponad trzy razy więcej niż koszt produkcji wynoszący 245 000 dolarów.
  • Z powodu ówczesnej cenzury Hollywood, twórca tytułu Joseph Farnham musiał złagodzić pikantne dialogi amerykańskich żołnierzy. Na przykład, musiał zastąpić „skurwysynami”. A w innej scenie pozwolono mu, by John Gilbert krzyknął (wielkimi literami) „DO DIABŁA ICH DUSZE!”
  • Jest to najbardziej dochodowy film niemy wszech czasów, który zarobił 22 miliony dolarów podczas premiery na całym świecie.
  • Film odniósł ogromny sukces. Kiedy MGM odkryło, że klauzula w kontrakcie reżysera Kinga Vidora uprawniała go do 20% czystego zysku, prawnicy studia zwołali z nim spotkanie. Na spotkaniu księgowi MGM zawyżyli koszty filmu, jednocześnie obniżając prognozy studia dotyczące jego potencjalnego sukcesu. Vidor został przekonany do sprzedaży swoich udziałów w filmie za niewielką kwotę. Film był wyświetlany przez 96 tygodni w kinie Astor i do 1930 r. zarobił 5 milionów dolarów (około 50 milionów dolarów w dolarach z 2003 r.) w kraju, co uczyniło go najbardziej dochodowym filmem w historii MGM w tamtym czasie. Vidor powiedział: „W ten sposób uchroniłem się przed zostaniem milionerem, zamiast być młodym reżyserem, który próbuje zrobić coś interesującego i lepszego z kamerą”.
  • Słynna scena, w której Jim (John Gilbert) uczy Melisande (Renée Adorée) żuć gumę, została zaimprowizowana na miejscu podczas kręcenia filmu. Reżyser King Vidor zauważył członka ekipy żującego gumę i później wspominał: „To była moja inspiracja. Francuskie dziewczyny nie żuły ani nie rozumiały gumy; amerykańscy żołnierze tak... Wysiłki Gilberta, aby to wyjaśnić, zaskarbiły mu sympatię i ona go pocałowała... To była jedna z najlepszych scen miłosnych, jakie kiedykolwiek wyreżyserowałem”. Gilbert twierdził również, że nie spodziewał się, że Adorée połknie gumę, co okazało się komicznym punktem kulminacyjnym tej sceny.
  • Film znalazł się na liście 400 filmów nominowanych do nagrody 100 najbardziej poruszających amerykańskich filmów w 2001 r. przygotowanej przez Amerykański Instytut Filmowy.
  • Reżyser King Vidor kontynuował swoje unikalne połączenie humanizmu i kunsztu technicznego w filmach takich jak Tłum (1928) oraz Chleb nasz powszedni (1934).
  • Film chwalono za realistyczne przedstawienie wojny z perspektywy chłopca, a nie oficera, i wywarł on duży wpływ na wiele późniejszych filmów wojennych, zwłaszcza na Zachodzie bez zmian (1930). The Big Parade jest uważany za jeden z najlepszych filmów o I wojnie światowej, a w 1992 roku został wybrany do zachowania w Narodowym Rejestrze Filmowym Stanów Zjednoczonych przez Bibliotekę Kongresu. The Big Parade przetrwał jedynie w wersji dźwiękowej z 1930 roku. Oryginalna wersja jest obecnie zaginiona.
  • Film znalazł się na liście 400 filmów nominowanych do nagrody American Film Institute za 2002 rok w kategorii 100 najlepszych amerykańskich filmów o miłości.
  • Chociaż zachowana kopia miała oryginalną ścieżkę dźwiękową z 1930 roku składającą się z zsynchronizowanej partytury muzycznej Williama Axta, wersja udostępniona publicznie miała zastąpioną wersję współczesną. Kompozytor Carl Davis stworzył nową orkiestrową ścieżkę dźwiękową do filmu w latach 80. (cytując temat związany z Melisandą w oryginalnej scenerii Axta), a następnie została dodana do filmu i wydana na wideo pod koniec lat 80. jako część projektu Thames Silents MGM i brytyjskiej telewizji. Oryginalny negatyw 35 mm z 1930 roku został później odkryty w stanie nienaruszonym i był źródłem pokazów kinowych oraz wydań DVD i Blu-ray (Blu-ray został wydany 1 października 2013 r.).
  • Film zdobył Medal Magazynu „Photoplay” za najlepszy film roku w 1925 roku; medal ten jest uważany za pierwszą znaczącą coroczną nagrodę filmową, przyznawaną przed ustanowieniem Oscarów.
  • Sekwencja marszu przez Belleau Wood stała się jedną z charakterystycznych części filmu i jedną z najsłynniejszych w epoce kina niemego. Aby przekazać tę wojenną autentyczność, Vidor w dużej mierze polegał na materiałach filmowych Signal Corps przedstawiających bitwy i ruchy wojsk, które pomogły mu w choreografii filmu, a także włączył część tych materiałów do samego filmu.
  • Wychodząc poza swoje bardziej typowe romantyczne ścieżki, by wzruszająco sportretować Jamesa Appersona, The Big Parade wzmocniło karierę Gilberta i uczyniło Renée Adorée, weterankę cyrku i Folies-Bergere, wielkimi gwiazdami MGM, chociaż wkrótce po tym u Adorée zdiagnozowano gruźlicę i zmarła zaledwie kilka lat później. Ogromny sukces filmu ugruntował pozycję Vidora jako jednego z najlepszych reżyserów MGM.
  • Armata pokazana na zdjęciu z pudełkiem z przodu lufy to francuska armata kalibru 75.
  • Cztery lata po nakręceniu tego filmu King Vidor wystawił na nowo jedną z jego najsłynniejszych scen - Jimmy wyrusza na bitwę i zostawia Melisandę - w Show People (1928), komedii z Marion Davies w roli aktorki próbującej zostać gwiazdą Hollywood. W „Show People” Davies i William Haines zagrali role pierwotnie grane w „The Big Parade” przez Renée Adorée i Johna Gilberta.
  • Film został nakręcony w Griffith Park i Elysian Park w Los Angeles. Fragmenty filmu zostały nakręcone w Fort Sam Houston w San Antonio w Teksasie.
  • Film otrzymał negatywną opinię za łamanie prawa pracy. Siedemnaście kobiet i dziewięcioro dzieci, zatrudnionych jako statyści, pracowało przez prawie dwanaście godzin dziennie. Następnie powiedziano im, aby wrócili następnego ranka o 6 rano. Kalifornijska rada pracy wydała ostrzeżenie producentowi i szefowi studia Irvingowi Thalbergowi.
  • Film ten uzyskał ocenę 100% na podstawie 14 recenzji krytyków w serwisie Rotten Tomatoes.
  • Film ten został wpisany do Narodowego Rejestru Filmowego w 1992 r. ze względu na „znaczenie kulturowe, historyczne lub estetyczne”.
  • Film znalazł się na liście 400 filmów nominowanych do nagrody 100 najlepszych amerykańskich filmów Amerykańskiego Instytutu Filmowego z 1998 roku.
  • Taśma filmowa w oryginalnej wersji mierzyła 3 826 metrów a w reedycji 3 511 metrów.
  • Ten film był hitem kasowym w momencie premiery, przynosząc MGM zysk w wysokości 3 400 000 dolarów (około 61 milionów dolarów w 2024 r.) według danych studia. Był to najlepiej zarabiający film MGM aż do Przeminęło z wiatrem (1939). W niektórych dużych miastach był wyświetlany nieprzerwanie przez rok lub dłużej.
Więcej informacji

Ogólne

Czy wiesz, że?

Fabuła

Multimedia

Pozostałe

Zarządzanie