Spada puszka pchnięta przez wiatr. Ruch kreuje życie. Pierwsza iskra życia: gitara uderzona przez puszkę budzi się i staje się świadoma otaczającego ją świata. Kolejne przedmioty ożywają ukazując rozwijające się istnienie, środowisko, w którym każdy obiekt znajduje swoje miejsce pośród zdekomponowanej natury. Śmierć gitary pieczętuje członkostwo rzeczy w grupie społecznej. Łączy ceremonię pogrzebu w ewolucję społeczeństwa. Wtedy to wszystkie przedmioty gotowe są wziąć udział w tworzeniu nowego świata.