Interference

Interference

Dawna miłość próbuje szantażować obecną żonę mężczyzny.

Ciekawostki

dodaj ciekawostkę
Obsada i ekipa
Etap pre i post produkcji
  • Żaden reżyser w Paramount nie chciał być pierwszym, który zajmie się dźwiękiem, dlatego zatrudniono eksperta od dźwięku studyjnego Roya Pomeroya, pod okiem Williama de Mille. Podobnie jak większość wczesnych dźwiękowych filmów, ten też był wielkim hitem.
  • Aby dźwięk kamer nie zakłócał nagrywania dialogów, umieszczono je w specjalnych, dźwiękoszczelnych kabinach przypominających "czołgi". Aktorzy, w tym Clive Brook, opisywali to doświadczenie jako onieśmielające, widząc jedynie obiektywy i twarze ekipy przez grube, szklane okna tych "jaskiń".
  • Aktorzy mieli trudności z nowymi warunkami pracy. Evelyn Brent wspominała, że na planie było mnóstwo mikrofonów, a aktorzy musieli pamiętać, by przestać mówić, gdy oddalali się od jednego i zbliżali do drugiego, aby ich głos nie zanikał.
Lokalizacja zdjęć
  • Film został wyprodukowany i nakręcony w całości w Paramount Studios przy Melrose Avenue w Hollywood w Los Angeles w Kalifornii w USA. Było to standardową praktyką w tamtych czasach, szczególnie w przypadku filmów dźwiękowych. Głównym powodem, dla którego film nie zawierał zdjęć plenerowych, była ówczesna, prymitywna technologia nagrywania dźwięku. Kamery musiały być zamykane w dźwiękoszczelnych kabinach, a mikrofony były stacjonarne, co uniemożliwiało swobodne filmowanie na zewnątrz lub w naturalnych, głośnych lokalizacjach miejskich.
Pozostałe
  • Najwcześniejsza z ponad 700 filmów wytwórni Paramount Productions, nakręconych w latach 1929–1949, które zostały sprzedane MCA/Universal w 1958 r. w celu dystrybucji telewizyjnej i od tego czasu są własnością Universal i są przez nią kontrolowane; jednakże ze względu na jego wiek i prymitywną technikę nagrywania dźwięku był bardzo rzadko pokazywany.
  • „Interference” został okrzyknięty przez ówczesną prasę (np. magazyn "Variety") jako pierwszy film dźwiękowy zrealizowany w konwencji "salonu" (ang. "drawing room manner"). Oznaczało to, że dialogi były bardziej naturalne, wyrafinowane i oparte na sztuce teatralnej, a nie na sensacyjnej akcji czy pościgach, co było typowe dla pierwszych "talkies".
  • Sukces filmu tak bardzo uderzył do głowy reżyserowi Royowi Pomeroyowi, że zażądał dziesięciokrotnej podwyżki (z 250 do 2500 dolarów tygodniowo), a następnie kolejnej do 3500 dolarów, co ostatecznie skłoniło studio do rezygnacji z jego usług jako reżysera.
  • Gafa z nowym sprzętem nagłaśniającym dostarczyła widzom wiele humoru na londyńskiej premierze filmu. Matka Clive’a Brooka poszła obejrzeć pierwszy mówiony film syna i zrelacjonowała mu potem, co się wydarzyło. W filmie był taki moment, w którym przyszła anonimowo napisana pocztówka, którą Brook podarł ze słowami „Kolejna z tych cholernych pocztówek”. W tym momencie igła utknęła, powtarzając bez przerwy: „Kolejna z tych cholernych pocztówek… Kolejna z tych cholernych pocztówek…”, gdy scena przechodziła w cichą scenę miłosną, w której Brook całuje swoją żonę.
  • Chociaż wersja dźwiękowa przetrwała, wersja niema została zagubiona.
  • Taśma filmowa w zależności od długości filmu umieszczona była na 7 lub 10 rolkach filmowych.
  • Pierwszy dźwiękowy film fabularny zaprezentowany w Ameryce Południowej, został pokazany w czerwcu 1929 roku w São Paulo w Brazylii, prezentowany zarówno w wersji niemej, jak i dźwiękowej.
  • Jednocześnie kręcono niemą i dźwiękową wersje filmu. Praktyka ta była powszechna w okresie przejściowym w latach 1928–30.
  • Jest to pierwszy w pełni dźwiękowy film fabularny wytwórni Paramount.
  • Taśma filmowa w zależności od długości filmu mierzyła od 2 025 do 2 282 metrów.
Więcej informacji

Ogólne

Czy wiesz, że?

Fabuła

Multimedia

Pozostałe

Zarządzanie