Alba ma jedenaście lat, jest w wieku, w którym dziewczynki zaczynają interesować się poważniej chłopakami, nakładać makijaż, teoretyzować na temat pocałunków. Ona nie ma jednak zbyt wielu znajomych, jest wręcz chorobliwie nieśmiała, do tego stopnia, że czasami ze stresu leci jej krew z nosa. Co więcej, zamiast zabawy ze swymi rówieśniczkami Alba musi zmagać się ze świadomością, że jej ukochana, przykuta do łóżka mama praktycznie umiera na jej oczach. Dziewczyna zostaje zmuszona przez sytuację rodzinną do przeprowadzki do mieszkania ojca, z którym od rozwodu rodziców nie utrzymywała większego kontaktu. Z początku wydaje się, że mężczyzna jest w znacznie gorszym stanie niż matka Alby, tyle że duchowym, ale z biegiem czasu okazuje się, że on również jest przeraźliwie nieśmiały. I nie ma pojęcia, jak wychowuje się jedenastoletnią dziewczynkę. Dwójka tak bardzo nieprzystosowanych do kontaktu ze światem zewnętrznym ludzi musi nauczyć się sobie ufać i wzajemnie się wspierać.