Richard Wallace urodził się 26 sierpnia 1894 roku w Sacramento w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych jako Clarence Richard Wallace. Był synem Roberta Wallace’a oraz Mary Wallace (z domu Higgins). W dzieciństwie jego rodzina przeniosła się do Los Angeles, co miało istotne znaczenie dla jego przyszłości, ponieważ dorastał w bezpośrednim sąsiedztwie rodzącego się przemysłu filmowego. Swoją karierę w branży rozpoczął nie jako aktor, lecz jako montażysta w studio Macka Sennetta, jednej z najważniejszych wytwórni komediowych epoki kina niemego. Praca przy montażu, zwłaszcza przy filmach Harry’ego Langdona, pozwoliła mu wykształcić znakomite wyczucie rytmu komediowego i narracji wizualnej. To doświadczenie okazało się fundamentem jego późniejszej pracy reżyserskiej. Dopiero później pojawił się przed kamerą jako aktor, jednak jego prawdziwym powołaniem była reżyseria. W latach 20. rozpoczął realizację własnych filmów, szybko zdobywając reputację sprawnego i niezawodnego twórcy. W okresie przejścia z kina niemego do dźwiękowego potrafił płynnie dostosować się do nowych warunków technologicznych, co pozwoliło mu utrzymać stabilną pozycję w Hollywood. W latach 30. i 40. Wallace stał się jednym z cenionych reżyserów systemu studyjnego. Pracował dla dużych wytwórni, takich jak RKO czy Paramount, a także dla niezależnych producentów współpracujących z United Artists, co dawało mu nieco większą swobodę twórczą niż w najbardziej sformalizowanych strukturach studiów. Był typowym przedstawicielem tzw. „niewidocznych rzemieślników” – reżyserów, którzy nie narzucali własnego stylu, lecz skupiali się na perfekcyjnej realizacji powierzonych projektów. Jednym z najważniejszych filmów w jego dorobku był „The Young in Heart” (1938), elegancka komedia obyczajowa z udziałem Janet Gaynor i Douglasa Fairbanksa Jr. Produkcja ta została nominowana do trzech Oscarów i do dziś uchodzi za jedno z najbardziej wyrafinowanych osiągnięć Wallace’a. Reżyser wykazał się w niej umiejętnością prowadzenia aktorów oraz budowania lekkiej, ale emocjonalnie wiarygodnej narracji. W późniejszym okresie kariery Wallace potwierdził swoją wszechstronność, realizując filmy w różnych gatunkach. Wyreżyserował m.in. „The Fallen Sparrow” (1943), należący do nurtu kina noir, który wyróżniał się mroczną atmosferą i psychologicznym napięciem. Z kolei „Adventure in Baltimore” (1949) z udziałem Shirley Temple pokazał, że potrafił pracować także z młodymi gwiazdami i dostosować styl reżyserii do specyfiki familijnej produkcji. W życiu prywatnym był żonaty z Mary Wallace, z którą pozostawał w związku przez wiele lat. Jego życie osobiste było stosunkowo stabilne i pozbawione większych skandali, co wyróżniało go na tle wielu postaci Hollywood tamtego okresu. Richard Wallace zmarł 3 listopada 1951 roku w Los Angeles w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych w wieku 57 lat. Przyczyną jego śmierci był nagły atak serca. Zgodnie z wolą rodziny został skremowany, a jego prochy spoczywają w Chapel of the Pines Crematory w Los Angeles. Dorobek Wallace’a obejmuje kilkadziesiąt filmów, które stanowią istotny element klasycznego kina amerykańskiego. Choć nie był reżyserem o wyraźnym, autorskim stylu, jego prace odznaczały się wysokim poziomem rzemiosła, precyzją narracyjną i umiejętnością pracy w różnych gatunkach. Pozostaje przykładem twórcy, który w ramach systemu studyjnego potrafił konsekwentnie dostarczać filmy spełniające zarówno oczekiwania producentów, jak i widowni.