Leslie Pearce urodził się 20 kwietnia 1887 roku w Christchurch w Nowej Zelandii jako Arnold Leslie Pearce. Karierę rozpoczął na scenie teatralnej, gdzie zdobywał doświadczenie w repertuarze dramatycznym i komediowym, charakterystycznym dla brytyjskiego kręgu teatralnego początku XX wieku. Wychowany w tradycji scenicznej opartej na precyzyjnej dykcji i dyscyplinie aktorskiej, szybko rozwinął umiejętności, które w przyszłości okazały się kluczowe w pracy z aktorami w epoce kina dźwiękowego. Jego doświadczenie teatralne oraz zaplecze językowe sprawiły, że należał do grona twórców szczególnie cenionych w okresie przejściowym między filmem niemym a mówionym. W kolejnych latach związał się z przemysłem filmowym, stopniowo przechodząc od pracy aktorskiej do reżyserii. Najważniejszy etap jego kariery przypadł na przełom lat 20. i 30., kiedy współpracował ze studiem Macka Sennetta – jednym z najważniejszych ośrodków komedii slapstickowej w Hollywood. Pearce był tam jednym z głównych reżyserów w okresie wczesnego kina dźwiękowego, realizując liczne krótkometrażowe komedie. Jego rola wykraczała jednak poza standardowe obowiązki reżyserskie – pełnił funkcję swoistego „reżysera dialogów”, pomagając aktorom wywodzącym się z kina niemego odnaleźć się w nowym medium, w którym kluczowe znaczenie miała praca z głosem i mikrofonem. W 1930 roku wyreżyserował film „Clancy in Wall Street”, który stanowi istotne ogniwo w historii wczesnego kina dźwiękowego. Produkcja ta zgromadziła doświadczonych aktorów wywodzących się z teatru i kina niemego, takich jak Charles Murray, Vera Gordon czy Richard Walling. Wybór Pearce’a na stanowisko reżysera nie był przypadkowy – uchodził on za specjalistę od prowadzenia aktorów w nowych warunkach technicznych, gdzie konieczne było pogodzenie naturalnej gry z ograniczeniami wczesnych systemów nagrywania dźwięku. Do jego najważniejszych osiągnięć należy także współpraca przy pierwszych filmach muzycznych z udziałem Binga Crosby’ego. Wyreżyserował m.in. „One More Chance” (1931), przyczyniając się do ukształtowania ekranowego wizerunku przyszłej gwiazdy. Jego wkład w rozwój filmów muzycznych i komedii dźwiękowej miał znaczenie nie tylko artystyczne, ale i technologiczne, ponieważ uczestniczył w procesie adaptacji języka filmowego do nowych możliwości medium. Po zakończeniu działalności w Hollywood powrócił do Nowej Zelandii oraz Australii, gdzie odegrał istotną rolę w rozwoju lokalnego przemysłu filmowego i radiowego. Wykorzystywał doświadczenie zdobyte w Stanach Zjednoczonych, wprowadzając nowoczesne rozwiązania produkcyjne i przyczyniając się do profesjonalizacji tamtejszych struktur medialnych. Leslie Pearce zmarł w kwietniu 1977 roku w Wellington w Nowej Zelandii. Pozostaje postacią szczególnie ważną dla zrozumienia okresu przejściowego między kinem niemym a dźwiękowym, jako reżyser i specjalista od pracy z aktorem w nowych realiach technologicznych. Jego działalność, zarówno w Hollywood, jak i po powrocie do rodzinnego regionu, czyni go jednym z istotnych, choć często niedocenianych twórców w historii wczesnego kina dźwiękowego.