Carrie Daumery urodziła się 25 marca 1863 roku w Brukseli w Belgii jako Caroline Mess, znana również jako Caroline van Dommelen. Jej pochodzenie było ściśle związane z kręgiem kultury francusko-belgijskiej, co miało istotny wpływ na jej późniejszy styl sceniczny i ekranowy. Zanim rozpoczęła karierę aktorską, była uznaną skrzypaczką i koncertowała w różnych krajach Europy. Wykształcenie muzyczne oraz doświadczenie sceniczne wyniesione z występów instrumentalnych ukształtowały jej niezwykłą dyscyplinę, postawę i elegancję, które w późniejszych latach stały się jej znakiem rozpoznawczym na ekranie. W środowisku artystycznym uchodziła za osobę o wysokiej kulturze i klasycznym przygotowaniu, co wyróżniało ją na tle wielu aktorów bez formalnego wykształcenia. Karierę aktorską rozpoczęła na scenie europejskiej, gdzie przez lata występowała w repertuarze dramatycznym, zanim przeniosła się do Stanów Zjednoczonych. Do filmu trafiła dopiero w latach 10. XX wieku, kiedy Hollywood zaczęło przyciągać doświadczonych aktorów teatralnych z Europy. Bardzo szybko znalazła swoje miejsce jako aktorka specjalizująca się w rolach arystokratek, dam dworu oraz kobiet o silnym autorytecie. Dzięki swojej posągowej aparycji, nienagannej postawie i wyrafinowanemu stylowi gry stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych odtwórczyń postaci europejskich w hollywoodzkim kinie niemym. W latach 20. występowała regularnie w licznych produkcjach, budując solidną pozycję w branży. Pojawiła się m.in. w filmie „Uśmiech Mony Lisy” (1919), a także w jednym z najważniejszych dzieł późnego kina niemego – „The Man Who Laughs” (1928), gdzie wcieliła się w postać damy dworu, idealnie wykorzystując swoje doświadczenie sceniczne i dystyngowaną prezencję. Jej kreacje wyróżniały się precyzją i powagą, co sprawiało, że była często obsadzana w produkcjach o historycznym lub kostiumowym charakterze. Wraz z nadejściem kina dźwiękowego z powodzeniem kontynuowała karierę. Jej lekki francuski akcent oraz umiejętność pracy z głosem czyniły ją idealną do ról europejskich arystokratek, emigrantek i postaci z wyższych sfer. W latach 30. była niezwykle pracowitą aktorką epizodyczną, pojawiając się w dziesiątkach produkcji, często jako postać drugiego planu budująca atmosferę sceny. Wystąpiła m.in. w „Grand Hotel” (1932), gdzie pojawiła się u boku Grety Garbo, a także w wielu innych filmach wytwórni MGM, w tym w „Anna Karenina” (1935), gdzie jej obecność – choć niewielka – wpisywała się w autentyzm świata przedstawionego. Istotnym elementem jej życia była rodzina artystyczna. Była matką Jeana Daumery’ego, który sam odniósł sukces jako reżyser filmowy. Funkcjonowała więc nie tylko jako aktorka, ale także jako centralna postać w rodzinie związanej z różnymi dziedzinami sztuki, co dodatkowo podkreśla jej znaczenie w środowisku artystycznym. W życiu prywatnym pozostawała osobą powściągliwą i skoncentrowaną na pracy. Nie budowała swojej pozycji poprzez skandale czy rozgłos, lecz poprzez konsekwentną działalność zawodową i profesjonalizm, który zapewnił jej długą i stabilną obecność w branży. Carrie Daumery zmarła 1 lipca 1938 roku w Los Angeles w stanie Kalifornia. Pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych europejskich aktorek wczesnego Hollywood – artystką, która przeniosła na ekran elegancję i dyscyplinę kontynentalnej szkoły sztuki, a dzięki swojej wszechstronności i pracowitości stała się trwałym elementem klasycznego kina niemego i dźwiękowego.