Raymond Walburn urodził się 9 września 1887 roku w Plymouth w stanie Indiana jako syn Williama Walburna oraz Minnie Dierdorff, co potwierdzają rejestry stanu Indiana. Już w młodości związał się z teatrem i bardzo wcześnie rozpoczął karierę sceniczną. Nie ukończył formalnych studiów wyższych — jego edukacja miała charakter praktyczny i była ściśle związana z pracą w objazdowych trupach aktorskich. Zanim na stałe osiadł w Hollywood, był weteranem Broadwayu — wystąpił w ponad 30 produkcjach teatralnych. Jednym z jego największych sukcesów scenicznych była rola w sztuce „The Show-Off”, która ugruntowała jego pozycję jako znakomitego aktora komediowego. Na ekranie zadebiutował już w epoce kina niemego w 1916 roku w filmie „The Man Hunt”, jednak dopiero era dźwiękowa, od połowy lat 30., przyniosła mu status rozpoznawalnej gwiazdy drugiego planu. W Hollywood zyskał opinię mistrza ról typu pompous windbag — postaci nadętych, gadatliwych, przesadnie godnych, które w rzeczywistości były niekompetentne, zadłużone lub żyły ponad stan. Publiczność rozpoznawała go natychmiast po charakterystycznych, krzaczastych brwiach, starannie przystrzyżonym wąsiku oraz lekko drżącym, „arystokratycznym” głosie. Jedną z jego najbardziej znanych ról była kreacja kamerdynera Waltera w „Mr. Deeds Goes to Town” w reżyserii Franka Capry. W filmie „The Count of Monte Cristo” wcielił się w Danglarsa, a w „Christmas in July” zagrał doktora Maury’ego. Szczególnie ceniona była jego współpraca z Preston Sturgesem — Walburn należał do nieformalnej „stajni” aktorów charakterystycznych reżysera i pojawiał się w jego najbardziej błyskotliwych komediach. W życiu prywatnym był żonaty dwukrotnie. Jego pierwszą żoną była Gertrude („Trudy”) — małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1922 roku. W 1923 roku poślubił aktorkę Ethel Jackson, z którą pozostał aż do swojej śmierci. Para nie miała dzieci. Raymond Walburn zmarł 26 lipca 1969 roku w swoim apartamencie przy Park Avenue w Nowym Jorku. Został pochowany na Ferncliff Cemetery w Hartsdale w stanie Nowy Jork. Choć na ekranie wcielał się w ludzi impulsywnych i nadętych, prywatnie uchodził za człowieka spokojnego, o melancholijnym poczuciu humoru. W historii kina zapisał się jako jeden z najwybitniejszych aktorów komediowych drugiego planu złotej ery Hollywood — mistrz eleganckiej przesady i subtelnej satyry.