Lillian Rich urodziła się 1 stycznia 1900 roku w Herne Hill w Londynie w Wielkiej Brytanii jako Lilian Carr-Lynes. Karierę rozpoczęła na scenie teatralnej w Anglii, skąd w 1919 roku trafiła do Stanów Zjednoczonych, rozpoczynając działalność w przemyśle filmowym. Już na początku zwróciła na siebie uwagę producentów dzięki eleganckiej urodzie i fotogeniczności, które idealnie wpisywały się w estetykę kina niemego. W latach 20. zdobyła znaczącą pozycję jako aktorka, specjalizując się w rolach subtelnych, dystyngowanych bohaterek, określanych często mianem „angielskich róż”. Przełomem w jej karierze był występ w filmie „The Golden Bed” (1925) w reżyserii Cecila B. DeMille’a, który przyniósł jej szerokie uznanie i status gwiazdy. Jednocześnie wykazała się dużą wszechstronnością, występując również w licznych produkcjach przygodowych rozgrywających się w realiach Dzikiego Zachodu u boku takich aktorów jak Hoot Gibson czy Jack Hoxie, co wyróżniało ją na tle wielu aktorek jej pokolenia. W życiu prywatnym była żoną aktora i producenta Leo T. Richa, od którego przyjęła nazwisko sceniczne. Ich małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1925 roku, w okresie największych sukcesów zawodowych aktorki. Wraz z nadejściem kina dźwiękowego jej kariera uległa zmianie – występowała głównie w niskobudżetowych westernach klasy B (tzw. „Poverty Row”), co pozwalało jej wykorzystać nabyte wcześniej umiejętności jeździeckie. Z czasem jej obecność na ekranie malała, a w kolejnych latach wycofała się z życia filmowego. Lillian Rich zmarła 5 stycznia 1954 roku w Woodland Hills w Los Angeles w stanie Kalifornia na skutek nowotworu gardła, w Motion Picture & Television Country House – ośrodku opieki dla ludzi związanych z przemysłem filmowym. Pozostaje aktorką, której kariera łączyła elegancję kina salonowego z dynamiką kina przygodowego, a jej dorobek stanowi przykład wszechstronności w okresie największego rozkwitu kina niemego.