Mary Boland, właściwie Marie Anne Boland, urodziła się 28 stycznia 1880 roku w Detroit w stanie Michigan jako córka Williama Bolanda, aktora szekspirowskiego występującego w zespołach objazdowych, oraz Mary Boland (z domu Sullivan), zajmującej się domem. Dorastała w środowisku teatralnym i od najmłodszych lat towarzyszyła ojcu w trasach, ucząc się zawodu poprzez obserwację prób i spektakli. Edukację szkolną łączyła z praktyką sceniczną. Profesjonalny debiut zaliczyła w 1897 roku w Detroit w sztuce „A Social Highwayman”, mając zaledwie 15 lat. Na początku XX wieku systematycznie budowała swoją pozycję na Broadwayu. W latach 1907–1914 była czołową partnerką sceniczną Johna Drew Jr., jednego z najbardziej prestiżowych aktorów amerykańskiego teatru, co sytuowało ją w ścisłej elicie nowojorskiej sceny. Występowała w repertuarze komediowym i salonowym, doskonaląc styl oparty na precyzyjnej dykcji, nerwowej energii i wyrazistej gestykulacji. W 1915 roku rozpoczęła intensywną karierę filmową w wytwórni World Film Corporation. W latach 1915–1920 wystąpiła w ponad trzydziestu produkcjach kina niemego, m.in. w „The Money Master”, stając się jedną z czołowych aktorek tej wytwórni. Mimo sukcesu finansowego zdecydowała się porzucić ekran na rzecz teatru, uznając scenę za medium dające większą satysfakcję artystyczną. Do Hollywood powróciła w erze dźwiękowej, podpisując kontrakt z Paramount Pictures. W latach trzydziestych stworzyła z Charlesem Rugglesem jeden z najpopularniejszych komediowych duetów „małżeńskich” w historii studia – razem wystąpili w czternastu filmach. Jej specjalnością stały się role ekscentrycznych arystokratek i dominujących matek z wyższych sfer, których nerwowość podkreślała charakterystycznym „Boland flutter” – subtelnym drżeniem głosu i rąk. Wystąpiła m.in. w „If I Had a Million”, „Ruggles of Red Gap” oraz w filmowej wersji „The Women” (1939) jako hrabina DeLave, wcześniej odnosząc sukces w tej samej sztuce na Broadwayu. Szczególne miejsce w jej dorobku zajmuje rola pani Bennett w „Pride and Prejudice” (1940) u boku Laurence’a Oliviera – jedna z najbardziej rozpoznawalnych interpretacji tej postaci w historii kina. Po okresie największej aktywności filmowej powróciła na scenę. W 1954 roku, mając 72 lata, odniosła sukces w sztuce „Lullaby”, potwierdzając niezmienną sprawność komediową. Jej ostatnim występem broadwayowskim była „The Golden Fleecing” w 1959 roku. W życiu prywatnym nigdy nie wyszła za mąż i nie miała dzieci. Podkreślała, że „jest zamężna z teatrem”, świadomie wybierając niezależność w epoce, gdy taki wybór był rzadkością wśród aktorek jej pokolenia. Przez wiele lat mieszkała z matką, aż do jej śmierci w 1948 roku. Znana była z zamiłowania do antyków oraz eleganckich nowojorskich apartamentów. W środowisku filmowym uchodziła za mentorkę młodszych aktorów i osobę o dużym autorytecie zawodowym. W 1960 roku otrzymała gwiazdę w Hollywood Walk of Fame przy 6150 Hollywood Boulevard. Zmarła 23 czerwca 1965 roku w swoim apartamencie w hotelu Essex House na Manhattanie. Przyczyną śmierci był zawał serca; odeszła we śnie. Została pochowana na Gate of Heaven Cemetery w Hawthorne w stanie Nowy Jork. Mary Boland pozostaje jedną z najwyrazistszych postaci amerykańskiej komedii scenicznej i filmowej pierwszej połowy XX wieku. Łączyła tradycję teatru repertuarowego z rytmem kina studyjnego, a jej charakterystyczny styl gry stał się wzorcem dla ekranowych portretów ekscentrycznych matek i salonowych arystokratek w klasycznym Hollywood.