Henry Kolker przyszedł na świat 13 listopada 1874 roku w Berlinie w Niemczech. Jako dziecko wyemigrował z rodzicami do Stanów Zjednoczonych, gdzie rodzina osiedliła się w Quincy w stanie Illinois. Wykształcenie zdobywał w lokalnych szkołach, jednak przed rozpoczęciem kariery aktorskiej odebrał staranne wykształcenie muzyczne, co pozwoliło mu na perfekcyjną modulację głosu w późniejszym kinie dźwiękowym. Z zawodu był aktorem teatralnym i filmowym oraz cenionym reżyserem, uznawanym za jednego z najbardziej europejskich twórców w Hollywood dzięki licznym podróżom studyjnym do Francji w latach 20. XX wieku. Pracę zawodową na scenie rozpoczął w połowie lat 90. XIX wieku, grając na Broadwayu u boku samej Ethel Barrymore. W przemyśle filmowym zadebiutował w 1914 roku, szybko łącząc granie z reżyserią. Do jego najważniejszych osiągnięć reżyserskich należy niema wersja „Disraeli” (1921) z George’em Arlissem. Jako aktor charakterystyczny wyspecjalizował się w rolach potężnych bankierów i sędziów. Wystąpił w takich produkcjach jak „Ostatnie wydanie” (1932), „Baby Face” (1933) u boku Barbary Stanwyck oraz „Cudotwórczyni” (1933) Franka Capry. Pojawił się również w głośnym filmie „Holiday” (1938) u boku Katharine Hepburn oraz w „Romeo i Julii” (1936). Przez całą karierę pracował jako wolny strzelec, unikając długoterminowych kontraktów ze studiami. Jego pożegnaniem z ekranem był film „The Man Who Returned to Life” (1942). W życiu prywatnym był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą małżonką była aktorka Lillian Albertson, z którą ożenił się w 1902 roku; ich związek zakończył się rozwodem. W 1926 roku poślubił Margaret Marion, również związaną ze światem teatru, z którą pozostał aż do śmierci. Aktor nie posiadał dzieci. Mimo emigracji w dzieciństwie, zachował biegłą znajomość języka niemieckiego, co wykorzystywał przy konsultacjach scenariuszowych. Henry Kolker zmarł 15 lipca 1947 roku w Los Angeles w Kalifornii. Przyczyną zgonu było pęknięcie czaszki, którego doznał w wyniku nieszczęśliwego upadku w swoim domu. Aktor odszedł w wieku 72 lat w Cedars of Lebanon Hospital po kilku dniach walki o życie. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale w sekcji Eventide. Aktor słynął z niezwykle dostojnej postawy, a w Hollywood lat 30. uchodził za pierwszego kandydata do ról wpływowych finansistów, o czym świadczył jego angaż w ikonicznym „Baby Face”. Na planie „Ostatniego wydania” zaimponował ekipie merytorycznym przygotowaniem, które wykraczało poza ramy aktorskiego warsztatu. Jako reżyser był jurorem i doradcą przy wyborze WAMPAS Baby Stars, pomagając promować młode talenty. Dzięki wykształceniu muzycznemu potrafił nadawać swoim postaciom specyficzny rytm wypowiedzi, co czyniło jego surowych sędziów wyjątkowo przekonującymi. Nawet po wycofaniu się z reżyserii na rzecz aktorstwa drugoplanowego, Kolker pozostał autorytetem w kwestii technik filmowych, łącząc amerykańską dynamikę z europejską szkołą gry. Pamięć o nim przetrwała jako o artyście, który wizerunek potężnego biznesmena uczynił swoją zawodową sygnaturą, stając się nieodzownym elementem najważniejszych produkcji ery Pre-Code.