Elmer Clifton urodził się 14 marca 1890 roku w Chicago w stanie Illinois jako syn Clarence’a Elmera Cliftona oraz Ady Clifton z domu Snodgrass. Dorastał w okresie dynamicznych przemian kulturowych i technologicznych, które sprzyjały rozwojowi nowego medium – kina. Już w młodości wykazywał zainteresowanie sceną i występami, co doprowadziło go do pracy w teatrze, a następnie do szybko rozwijającego się przemysłu filmowego. Karierę rozpoczął jako aktor w epoce kina niemego, trafiając do zespołu D.W. Griffith, jednego z najważniejszych pionierów w historii filmu. Występował w jego produkcjach, zdobywając bezcenne doświadczenie. W filmie „Narodziny narodu” (1915) nie tylko wcielił się w postać Phila Stonemana, ale również pracował jako dubler i kaskader w scenach wymagających dużej sprawności fizycznej, szczególnie w sekwencjach jeździeckich. Był znany na planie z odwagi i gotowości do podejmowania ryzyka, co wyróżniało go na tle innych aktorów tamtej epoki. Z czasem Clifton przeszedł za kamerę, rozpoczynając karierę reżyserską i scenopisarską. W latach 20. XX wieku stał się jednym z najbardziej pracowitych twórców kina niemego. Jego największym sukcesem z tego okresu był film „Down to the Sea in Ships” (1922) – monumentalna opowieść o wielorybnikach, która odniosła ogromny sukces komercyjny i artystyczny. Produkcja ta przeszła do historii również dlatego, że to właśnie Clifton dał w niej jedną z pierwszych szans ekranowych przyszłej gwieździe Clara Bow, która wkrótce stała się symbolem lat 20. i ikoną kultury popularnej. W przeciwieństwie do wielu twórców kina niemego, którzy nie potrafili odnaleźć się w nowej rzeczywistości dźwięku, Clifton wykazał się niezwykłą zdolnością adaptacji. W latach 30. i 40. stał się jednym z czołowych reżyserów tzw. Poverty Row – niskobudżetowych wytwórni filmowych produkujących westerny, melodramaty i filmy sensacyjne. Choć jego nazwisko nie było kojarzone z wielkimi superprodukcjami największych studiów, realizował imponującą liczbę filmów, pracując nieprzerwanie aż do końca życia. Był prawdziwym „królem eksploatacji”, tworząc produkcje takie jak „Assassin of Youth” (1937) czy „Gambling with Souls”, które – mimo skromnych budżetów – osiągały znaczne zyski w alternatywnym obiegu dystrybucyjnym. Jego styl pracy charakteryzował się szybkością, pragmatyzmem i umiejętnością maksymalnego wykorzystania dostępnych środków. Clifton był typem reżysera-rzemieślnika, który potrafił dostarczyć gotowy film w bardzo krótkim czasie, co czyniło go niezwykle cennym dla producentów działających poza głównym nurtem Hollywood. W życiu prywatnym był związany z Helen Kiely, z którą pozostawał w związku małżeńskim i miał dwoje dzieci. Jego córka, Dorinda Clifton, poszła w ślady ojca, podejmując pracę jako aktorka i tancerka. W przeciwieństwie do wielu postaci Hollywood jego życie rodzinne było stosunkowo stabilne, choć pozostawało w cieniu intensywnej działalności zawodowej. Pod koniec życia Clifton wciąż aktywnie pracował. W 1949 roku był zaangażowany w realizację filmu „Not Wanted”, przy którym współpracował z Ida Lupino. Podczas produkcji doznał poważnego ataku serca, który uniemożliwił mu dalszą pracę. Reżyserię filmu przejęła wówczas Lupino, co zapoczątkowało jej przełomową karierę jako jednej z pierwszych kobiet-reżyserek w Hollywood. Elmer Clifton zmarł 15 października 1949 roku w Los Angeles w Kalifornii w wyniku krwotoku mózgowego w wieku 59 lat. Został skremowany, a jego prochy spoczęły w Chapel of the Pines Crematory w Los Angeles. Pozostawił po sobie imponujący dorobek obejmujący dziesiątki filmów, które – choć często pomijane w głównym nurcie historii kina – stanowią ważny element rozwoju amerykańskiej kinematografii. Clifton był symbolem twórcy pracującego u podstaw przemysłu filmowego: niezwykle produktywnego, elastycznego i oddanego swojej pracy, który potrafił odnaleźć się zarówno w epoce kina niemego, jak i dźwiękowego.