Viola Dana urodziła się 26 czerwca 1897 roku na Brooklynie w Nowym Jorku jako Virginia Flugrath. Była córką Charlesa A. Flugratha i Therese Flugrath, a także siostrą aktorek Edny Flugrath i Shirley Mason. Dorastała więc w rodzinie silnie związanej ze sceną i od najmłodszych lat miała bezpośredni kontakt z aktorstwem. Już jako dziecko występowała w teatrze, a następnie bardzo wcześnie trafiła do filmu, gdzie zaczęła budować swoją pozycję jeszcze przed ukształtowaniem się klasycznego systemu gwiazdorskiego Hollywood. Na ekranie pojawiała się już w pierwszej połowie drugiej dekady XX wieku i szybko została jedną z najważniejszych aktorek wytwórni Metro Pictures. Jej popularność była tak duża, że zaczęto określać ją mianem „The Metro Girl”, co dobrze oddaje jej znaczenie dla studia jeszcze sprzed powstania MGM. W przeciwieństwie do aktorek budujących wizerunek na chłodnym dystansie lub wyrafinowanej tragedii, Dana specjalizowała się w bohaterkach żywiołowych, ruchliwych, pełnych temperamentu i bezpośredniości. Jej ekranowa osobowość opierała się na energii, naturalności i dziewczęcym wdzięku, dzięki czemu bardzo dobrze sprawdzała się zarówno w lekkich komediach, jak i w bardziej emocjonalnych opowieściach obyczajowych. Do najważniejszych filmów w jej dorobku należą „The Girl Without a Soul” (1917), „Please Get Married” (1919), „Dangerous to Men” (1920), „A Chorus Girl’s Romance” (1920) oraz „Merton of the Movies” (1924). W tych produkcjach utrwalała wizerunek jednej z najbardziej lubianych aktorek kina niemego, a jej nazwisko należało do rozpoznawalnych marek Metro. Była gwiazdą nowoczesnego typu: mniej monumentalną niż wielkie tragiczki epoki, ale znacznie bliższą codziennemu temperamentowi widzów, przez co budziła dużą sympatię publiczności. Jednym z najbardziej dramatycznych wydarzeń w jej życiu była relacja z lotnikiem i gwiazdą pokazów lotniczych Ormerem Locklearem. W 1920 roku Dana była z nim związana, a jego śmierć w katastrofie podczas nocnych zdjęć do filmu „The Skywayman” rozegrała się na jej oczach. Według zachowanych przekazów było to przeżycie, po którym przez wiele lat nie potrafiła się otrząsnąć; wspominano nawet, że po tej tragedii przez długi czas nie chciała latać. Ten epizod należy do najgłośniejszych i najbardziej tragicznych historii osobistych związanych z gwiazdami późnego kina niemego. W życiu prywatnym była trzykrotnie zamężna. Jej pierwszym mężem był reżyser John Collins, który zmarł w 1918 roku podczas pandemii grypy. Następnie w 1925 roku poślubiła aktora i sportowca Maurice’a „Lefty’ego” Flynna; małżeństwo to zakończyło się rozwodem w 1929 roku. Jej trzecim mężem był golfista Jimmy Thomson, z którym zawarła związek w 1930 roku i rozwiodła się w 1945 roku. To właśnie te trzy małżeństwa wyznaczają główne etapy jej życia osobistego po okresie największej sławy ekranowej. Wycofanie się Dany z kina nie było prostym skutkiem nadejścia dźwięku. Z dostępnych źródeł wynika raczej, że miała warunki do pracy także w nowej epoce, lecz po serii trudnych doświadczeń osobistych i zmianie mody w Hollywood stopniowo straciła zainteresowanie dalszą intensywną karierą ekranową. Jej aktywność zawodowa wygasła ostatecznie w 1933 roku. Później żyła znacznie spokojniej, a w ostatnich dekadach życia była jednym z ważnych ogniw pamięci o epoce kina niemego. W 1986 roku poświęcono jej film dokumentalny „Vi: Portrait of a Silent Star”, co pokazuje, że jeszcze za życia była traktowana jako żywe świadectwo wczesnego Hollywood. Ostatnie lata spędziła w Motion Picture & Television Country House and Hospital, gdzie zamieszkała na stałe w 1979 roku. Zmarła 3 lipca 1987 roku w Woodland Hills w Los Angeles na skutek niewydolności serca. Została pochowana na cmentarzu Hollywood Forever Cemetery w Los Angeles. Viola Dana pozostaje jedną z najważniejszych aktorek wczesnego Hollywood i jedną z twarzy dawnej Metro Pictures. Jej znaczenie nie wynika wyłącznie z liczby filmów, lecz z tego, że reprezentowała szczególny typ gwiazdy kina niemego: pełnej życia, bezpośredniej, nowoczesnej i niezwykle lubianej przez publiczność. Dzięki temu jej dorobek zajmuje trwałe miejsce w historii amerykańskiej kinematografii.