Sylvia Breamer, urodzona 9 czerwca 1897 roku w Sydney, była jedną z pierwszych australijskich aktorek, które odniosły spektakularny sukces w Hollywood w erze kina niemego. Córka Fredericka Halla De Courcey Bremera, urzędnika Departamentu Infrastruktury, dorastała pod opieką ojczyma, Jamesa Jesse’ego Whyte’a, który pełnił funkcję komisarza policji. Od najmłodszych lat wykazywała niezwykły talent dramatyczny, szlifując warsztat na deskach teatrów w Australii i Nowej Zelandii. Jej uroda, charakteryzująca się ciemnymi włosami i głębokim, melancholijnym spojrzeniem, w połączeniu z nienaganną techniką sceniczną, pozwoliła jej na błyskawiczną karierę po przyjeździe do Stanów Zjednoczonych pod koniec 1916 roku. Po krótkim, ale owocnym pobycie na Broadwayu, Breamer została dostrzeżona przez Thomasa H. Ince’a. Jej debiut w filmie „The Pinch Hitter” (1917) u boku Charlesa Raya spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem, co otworzyło jej drogę do współpracy z najważniejszymi twórcami epoki. W latach 1917–1924 Sylvia była jedną z najbardziej zapracowanych aktorek w Hollywood, występując w ponad 40 produkcjach. Specjalizowała się w rolach kobiet o silnym charakterze, co idealnie wpisywało się w estetykę powojennego kina. Najważniejszym punktem w jej filmografii pozostaje rola w dramacie „The Common Law” (1923), gdzie wystąpiła u boku Corinne Griffith. Współpracowała z takimi gwiazdami jak Wallace Beery, Will Rogers czy John Gilbert, pojawiając się w głośnych tytułach, m.in. „Moonshine Valley” (1922) oraz „The Woman on the Jury” (1924). Kariera Sylvii zaczęła wyhamowywać wraz ze zbliżającym się przełomem dźwiękowym, choć główną przyczyną jej wycofania się z ekranu były zmiany w życiu prywatnym oraz chęć powrotu do teatru. Jej ostatnią znaczącą rolą filmową był występ w „Lightning Reporter” (1926). Mimo że nie dokonała pełnej transformacji do kina dźwiękowego, pozostała szanowaną postacią w środowisku artystycznym Nowego Jorku, gdzie spędziła ostatnie lata życia, oddając się pracy scenicznej, którą zawsze stawiała wyżej niż filmową sławę. Życie prywatne Sylvii Breamer było przedmiotem dużego zainteresowania prasy. Jej pierwszym mężem był aktor i reżyser E.W. Morrison, którego poślubiła jeszcze w Australii. W 1924 roku wyszła za mąż za bogatego przedsiębiorcę Harry’ego J. Wildera, jednak związek ten zakończył się rozwodem w 1930 roku. Jej trzecim mężem został Edmund Duff (znany również jako Edmund Wood), z którym dzieliła pasję do sztuki. Breamer była znana ze swojej inteligencji i zamiłowania do literatury, co czyniło ją jedną z najbardziej błyskotliwych postaci towarzyskich tamtego okresu. Sylvia Breamer zmarła 7 czerwca 1943 roku w New York Hospital, zaledwie dwa dni przed swoimi 46. urodzinami, po krótkiej chorobie. Pozostała w pamięci jako pionierka australijskiego aktorstwa w Hollywood, która swoją determinacją udowodniła, że talent z Antypodów może świecić najjaśniejszym blaskiem w samym sercu światowej kinematografii. Jej biografia to opowieść o kobiecie, która z wielką klasą przeszła drogę od prowincjonalnych scen Sydney do luksusowych planów filmowych Los Angeles, na zawsze zapisując się w historii kina niemego jako jedna z jego najbardziej magnetycznych twarzy.