Owen Moore przyszedł na świat 12 grudnia 1884 roku w hrabstwie Meath w Irlandii. W dzieciństwie wyemigrował wraz z rodziną do Stanów Zjednoczonych, gdzie stał się częścią jednej z pierwszych aktorskich dynastii Hollywood; jego bracia Tom, Matt i Joe również zostali gwiazdami ekranu. Karierę rozpoczął w wytwórni Biograph pod okiem Davida W. Griffitha, stając się pionierem łączącym nienaganną prezencję amanta z talentem do komedii fizycznej. W 1911 roku potajemnie poślubił Mary Pickford, którą wcześniej wprowadził do branży. Ich relacja była naznaczona rywalizacją zawodową i narastającą frustracją Moore’a, który nie potrafił zaakceptować faktu, że żona stała się potężniejszą i bogatszą od niego „Królową Ekranu”. Konflikt ten, podsycany przez problemy aktora z alkoholem i depresją, doprowadził do głośnego skandalu w 1920 roku, gdy Moore początkowo odmawiał rozwodu, żądając od Pickford i jej nowego partnera, Douglasa Fairbanksa, ogromnej sumy pieniędzy za ugodę. W latach 20. XX wieku Owen Moore utrzymywał status ikony kina niemego, występując w takich produkcjach jak „The Poor Simp” (1920), „Code of the Sea” (1924) czy „The Red Mill” (1927). Choć często mylony ze swoim bratem Bruce’em w kontekście obsady „King Konga”, Owen odnosił sukcesy w innych produkcjach dźwiękowych. Jego najważniejszym hitem tego okresu był udział w komedii „She Done Him Wrong” (1933), gdzie partnerował Mae West i Cary’emu Grantowi. Pod koniec kariery stworzył poruszającą kreację w dramacie „A Star Is Born” (1937). Wcielił się tam w postać Caseya, dawnego gwiazdora zmagającego się z zapomnieniem i nałogiem, co powszechnie uznano za rolę niemal autobiograficzną, oddającą realne zmagania aktora z własnymi słabościami. W życiu prywatnym, po burzliwym rozstaniu z Pickford, Moore ożenił się z aktorką Katherine Perry, z którą pozostał do końca życia. Przez lata uosabiał transformację Hollywood – od anonimowego wykonawcy w pionierskich krótkometrażówkach Biograph po międzynarodowy symbol seksu, którego życie prywatne stało się pożywką dla rodzącej się prasy brukowej. Jego kariera dokumentuje narodziny systemu gwiazdorskiego, w którym wizerunek publiczny bywał równie istotny co talent aktorski. Mimo osobistych trudności jego dorobek artystyczny pozostaje kluczowym elementem historii amerykańskiej kinematografii okresu przejściowego. Owen Moore zmarł 9 czerwca 1939 roku w Beverly Hills w wieku 54 lat w wyniku ataku serca. Został pochowany na cmentarzu Calvary Cemetery w Los Angeles. Pozostawił po sobie ponad dwieście ról filmowych, które stanowią zapis ewolucji dziesiątej muzy. Zapamiętany jako artysta o wielkiej charyzmie i skomplikowanej osobowości, Moore był jednym z tych, którzy definiowali standardy gry aktorskiej w złotym wieku Hollywood. Jego biografia to nie tylko kronika sukcesów zawodowych, ale także opowieść o cenie sławy i trudach adaptacji do gwałtownie zmieniającego się przemysłu rozrywkowego pierwszej połowy XX wieku.