Nat Carr urodził się 12 sierpnia 1886 roku w Połtawie w Imperium Rosyjskim (obecnie Ukraina). Był synem żydowskiej rodziny wywodzącej się z Europy Wschodniej. W młodym wieku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie dorastał i zdobywał pierwsze doświadczenia sceniczne. Szczegóły dotyczące jego edukacji nie są jednoznacznie potwierdzone, jednak już od wczesnych lat związany był z działalnością teatralną, szczególnie w środowisku teatru jidysz. Karierę aktorską rozpoczął na scenach teatralnych, gdzie specjalizował się w rolach charakterystycznych, często o wyraźnym rysie komediowym. Jego doświadczenie sceniczne oraz naturalna ekspresja sprawiły, że z powodzeniem przeszedł do pracy w filmie w okresie kina niemego. W latach 20. XX wieku rozpoczął działalność w Hollywood, szybko zdobywając reputację jednego z najbardziej rozpoznawalnych aktorów drugoplanowych. Występował w licznych produkcjach, najczęściej wcielając się w postacie kupców, krawców i drobnych przedsiębiorców, co uczyniło go niekwestionowanym specjalistą od ekranowego archetypu „żydowskiego handlarza”. Jego charakterystyczna fizjonomia oraz wyrazisty styl gry sprawiały, że był łatwo rozpoznawalny dla widowni, a jego role stanowiły ważny element komizmu sytuacyjnego w filmach epoki. Istotnym momentem w jego karierze był udział w przełomowym filmie „Śpiewak jazzbandu” („The Jazz Singer”, 1927), w którym pojawił się w niewielkiej roli Leviego. Obecność w tej produkcji, będącej symbolem przejścia od kina niemego do dźwiękowego, potwierdziła jego zdolność do odnalezienia się w nowych realiach technologicznych i umocniła jego pozycję w Hollywood. W kolejnych latach stał się jednym z filarów popularnej serii „The Cohens and the Kellys”, w której wcielał się w postać Miltona Kilgalla. Produkcje te, oparte na komizmie wynikającym ze zderzenia kultur żydowskiej i irlandzkiej, cieszyły się ogromną popularnością i ugruntowały jego status jako jednego z kluczowych aktorów charakterystycznych tego nurtu. Jednym z ważniejszych punktów jego kariery był także udział w filmie „Clancy in Wall Street” (1930), gdzie zagrał rolę Nicka. Produkcja ta skupiała wielu aktorów charakterystycznych epoki i stanowiła kontynuację stylistyki znanej z wcześniejszych komedii etnicznych, w których Carr odnosił największe sukcesy. Równolegle z działalnością aktorską zajmował się także twórczością literacką. W 1929 roku opublikował książkę „Nat Carr's Jewish Jokes”, w której zebrał humorystyczne anegdoty związane z kulturą żydowską. Publikacja ta potwierdzała jego pozycję nie tylko jako aktora, ale również popularyzatora specyficznego stylu humoru, który przenosił na ekran. Wraz z nadejściem kina dźwiękowego z powodzeniem kontynuował karierę, występując w licznych produkcjach lat 30. i 40. Jego doświadczenie sceniczne oraz swoboda w operowaniu dialogiem pozwoliły mu utrzymać stałą obecność w branży filmowej aż do ostatnich lat życia. Nat Carr zmarł nagle 6 lipca 1944 roku w Hollywood w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych w wieku 57 lat, pozostając aktywnym zawodowo do samego końca. Został pochowany w Beth Olam Mausoleum na cmentarzu Hollywood Forever Cemetery w Los Angeles, gdzie spoczywa również Vera Gordon, co stanowi symboliczne zamknięcie ich wspólnej drogi artystycznej od teatrów jidysz po kino hollywoodzkie. Pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych postaci drugiego planu klasycznego Hollywood – aktorem, który dzięki swojej wyrazistości, specjalizacji i ogromnej liczbie występów odegrał istotną rolę w kształtowaniu wizerunku społeczności imigranckich w amerykańskim kinie pierwszej połowy XX wieku.