Sidney Franklin urodził się 21 marca 1893 roku w San Francisco w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych. Był bratem Chestera Franklina, z którym rozpoczął swoją drogę zawodową w przemyśle filmowym. Obaj należeli do grona twórców związanych z wczesnym Hollywood i wspólnie pracowali przy popularnych filmach z udziałem dzieci, znanych jako seria Fox Kiddies. To właśnie ten etap stał się fundamentem kariery Sidneya Franklina i pozwolił mu zdobyć doświadczenie, które w kolejnych latach wykorzystał już jako samodzielny reżyser. W epoce kina niemego Franklin szybko wypracował sobie renomę twórcy wyjątkowo sprawnego warsztatowo, specjalizującego się w eleganckich, starannie skonstruowanych dramatach i adaptacjach literackich. Jego filmy wyróżniały się dbałością o narrację, wysoką kulturą wizualną oraz umiejętnością prowadzenia aktorów w sposób subtelny, ale zarazem bardzo precyzyjny. W przeciwieństwie do wielu rzemieślników studyjnych nie był jedynie wykonawcą poleceń wytwórni, lecz reżyserem o rozpoznawalnym stylu, cenionym za smak, dyscyplinę i umiejętność nadawania klasycznym historiom ekranowej płynności. W latach dwudziestych związał się z Metro-Goldwyn-Mayer, gdzie stopniowo urósł do rangi jednego z najbardziej zaufanych twórców studia. W tym okresie zasłynął jako specjalista od filmów o wyrafinowanym charakterze, osadzonych często w środowiskach wyższych sfer lub opartych na znanych utworach scenicznych i literackich. Jednym z ważnych osiągnięć jego wczesnej dojrzałości reżyserskiej był film „Smilin’ Through” z 1922 roku, który odniósł duży sukces i umocnił jego pozycję jako twórcy kina emocjonalnego, lecz utrzymanego w eleganckiej, zdyscyplinowanej formie. Franklin doskonale odnajdywał się w repertuarze sentymentalnym i dramatycznym, unikając przy tym taniego efekciarstwa. Potrafił budować nastrój i wydobywać z aktorów role o dużej sile uczuciowej, co czyniło go szczególnie cennym dla wielkich wytwórni w okresie, gdy prestiżowe adaptacje stanowiły jeden z filarów ich działalności. Szczególne miejsce w jego karierze zajmowała współpraca z Normą Shearer, jedną z najważniejszych gwiazd MGM i zarazem jedną z centralnych postaci klasycznego Hollywood. Franklin należał do jej ulubionych reżyserów i wielokrotnie prowadził ją w filmach, które należały do najważniejszych przedsięwzięć wytwórni. Ta relacja zawodowa świadczyła o jego wysokiej pozycji w MGM, ponieważ Shearer, jako gwiazda ściśle związana z Irvingiem G. Thalbergiem i elitą studia, pracowała wyłącznie z twórcami cieszącymi się najwyższym zaufaniem. Franklin uchodził za reżysera, który potrafił łączyć prestiż literackiego materiału z atrakcyjnością dla szerokiej publiczności, a zarazem wydobywać z aktorek role subtelne, psychologicznie wiarygodne i pozbawione przesadnej teatralności. Po nadejściu kina dźwiękowego nie tylko utrzymał swoją pozycję, ale wręcz ją umocnił. Należał do tych reżyserów epoki niemej, którzy doskonale odnaleźli się w nowych warunkach technologicznych, ponieważ jego siłą od początku była umiejętność pracy z aktorem i konstrukcją dramatu, a nie wyłącznie obrazowa efektowność. Jednym z najważniejszych tytułów w jego dorobku dźwiękowym był film „The Barretts of Wimpole Street” z 1934 roku. Obraz ten przyniósł mu nominację do Oscara dla najlepszego reżysera i potwierdził jego status jako jednego z najwyżej cenionych twórców kina literackiego w Hollywood. Franklin był w tym czasie jednym z reżyserów najbardziej utożsamianych z ambitnym repertuarem MGM, opartym na jakości, gwiazdach i prestiżu. Kolejnym wielkim osiągnięciem była realizacja filmu „The Good Earth” z 1937 roku. Franklin był głównym reżyserem tego przedsięwzięcia i to jego nazwisko firmuje film, choć po śmierci Irvinga G. Thalberga nadzór nad końcowym kształtem dzieła przejęli również inni twórcy. Mimo tych komplikacji produkcja pozostała jednym z najważniejszych obrazów w jego dorobku i jednym z najbardziej ambitnych przedsięwzięć Hollywood lat trzydziestych. Film potwierdził jego zdolność do prowadzenia dużych, prestiżowych realizacji i pracy w ramach wielkiego systemu studyjnego przy zachowaniu artystycznej dyscypliny. W latach czterdziestych Franklin niemal całkowicie odszedł od reżyserii i skoncentrował się na działalności producenckiej. Ten etap jego kariery okazał się równie ważny jak wcześniejsza praca za kamerą. Jako producent nadzorował powstanie filmów „Mrs. Miniver” i „Random Harvest”, należących do najważniejszych osiągnięć amerykańskiego kina wojennego i powojennego. Za produkcję „Mrs. Miniver” otrzymał Oscara dla najlepszego filmu, co stanowiło jedno z najwyższych możliwych potwierdzeń jego pozycji w Hollywood. Rok później uhonorowano go także Irving G. Thalberg Memorial Award, nagrodą przyznawaną najwybitniejszym producentom za całokształt pracy. Oznaczało to, że Franklin należał już nie tylko do grona cenionych reżyserów, ale do ścisłej elity twórców kierujących artystycznym i organizacyjnym kształtem amerykańskiego przemysłu filmowego. Sidney Franklin zmarł 18 maja 1972 roku w Santa Monica w stanie Kalifornia na skutek niewydolności serca. Sidney Franklin pozostaje jedną z najważniejszych postaci klasycznego Hollywood, ponieważ z powodzeniem przeszedł drogę od współtwórcy wczesnych filmów niemych, przez cenionego reżysera prestiżowych adaptacji, aż po producenta nagrodzonego najważniejszymi wyróżnieniami Akademii. Jego dorobek pokazuje rzadką ciągłość kariery i wyjątkową umiejętność odnajdywania się w kolejnych etapach rozwoju amerykańskiej kinematografii.