George Siegmann urodził się 8 lutego 1882 roku w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych. Był synem niemieckich imigrantów – George’a Siegmanna Sr. oraz Idy Van de Sand. Informacje o jego wczesnym wykształceniu nie są szeroko udokumentowane, jednak już na początku XX wieku związał się z teatrem i rozwijającym się przemysłem filmowym, który w tamtym czasie dopiero kształtował swoje struktury. Karierę filmową rozpoczął w pierwszej dekadzie XX wieku i szybko stał się jednym z ważniejszych aktorów współpracujących z reżyserem D.W. Griffithem w studiu Biograph Company. Dzięki swojej imponującej sylwetce – mierzył ponad 188 cm wzrostu i ważył ponad 100 kilogramów – często obsadzano go w rolach antagonistów, brutalnych przywódców lub postaci budzących grozę. Jego charakterystyczna prezencja sprawiała, że wyróżniał się na ekranie w epoce, w której większość gwiazd była znacznie drobniejszej postury. Najbardziej znaną rolą Siegmanna była postać Silasa Lyncha w filmie „The Birth of a Nation” (1915) w reżyserii D.W. Griffitha. Produkcja ta stała się jednym z najbardziej wpływowych, a jednocześnie najbardziej kontrowersyjnych dzieł w historii kina amerykańskiego. Siegmann wystąpił w niej w charakteryzacji typu blackface, co było elementem rasistowskiej estetyki filmu i do dziś pozostaje przedmiotem krytyki historyków kina. Rok później pojawił się również w monumentalnej produkcji Griffitha „Intolerance” (1916), gdzie oprócz roli aktorskiej pomagał przy organizacji wielkich scen zbiorowych jako jeden z asystentów reżysera. Oprócz aktorstwa próbował także sił jako reżyser. Wyreżyserował między innymi filmy „The Little Yankee” (1917) oraz „My Unmarried Wife” (1918), co pokazuje, że należał do grupy aktorów epoki kina niemego aktywnie uczestniczących w różnych etapach produkcji filmowej. W kolejnych latach występował w licznych produkcjach hollywoodzkich, często w rolach wyrazistych czarnych charakterów. W 1921 roku zagrał Porthosa w filmie „The Three Musketeers” u boku Douglasa Fairbanksa. Rok później pojawił się jako Bill Sikes w ekranizacji „Oliver Twist” (1922), gdzie partnerował Lonowi Chaneyowi. Jedną z jego ostatnich ról była postać brutalnego Toma McAdama w komedii Bustera Keatona „Steamboat Bill, Jr.” (1928). W 1915 roku Siegmann uczestniczył w poważnym wypadku samochodowym, w którym zginął aktor Browning Miller, a reżyser Raoul Walsh stracił oko. Sam Siegmann odniósł wtedy poważne obrażenia wewnętrzne, z których jednak ostatecznie zdołał się wyleczyć i powrócić do pracy filmowej. W czasie I wojny światowej często obsadzano go w rolach brutalnych pruskich oficerów w filmach propagandowych, mimo że sam pochodził z rodziny o niemieckich korzeniach. W życiu prywatnym w 1927 roku poślubił Maude Darby. Było to jego późne małżeństwo i trwało zaledwie rok, ponieważ aktor wkrótce ciężko zachorował. George Siegmann zmarł 22 czerwca 1928 roku w Hollywood w Kalifornii w wieku 46 lat. Przyczyną śmierci była niedokrwistość Addisona-Biermera – choroba krwi, która w tamtym okresie była praktycznie nieuleczalna. Został pochowany na cmentarzu Lower Resurrection Cemetery we Flint w stanie Michigan. George Siegmann zapisał się w historii kina jako jeden z najbardziej charakterystycznych aktorów drugoplanowych epoki niemej. Jego potężna fizyczność, wyrazista mimika i umiejętność budowania groźnych postaci sprawiły, że stał się jednym z archetypów filmowego antagonisty w pierwszych dekadach hollywoodzkiej kinematografii. Choć jego nazwisko nie jest dziś tak rozpoznawalne jak wielu gwiazd z tamtej epoki, pozostaje ważną postacią w historii wczesnego kina amerykańskiego.