Leo White, właściwie Leon Weiss, urodził się 10 listopada 1873 roku w Grudziądzu, wówczas należącym do Królestwa Prus w granicach Cesarstwa Niemieckiego. Szczegółowe informacje o jego rodzicach i wykształceniu nie są szeroko udokumentowane w źródłach filmowych. Karierę artystyczną rozpoczął w Europie jako aktor sceniczny, a następnie wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie związał się z rozwijającym się przemysłem filmowym. Jednym z najważniejszych etapów jego kariery była współpraca z wytwórnią Essanay, gdzie stał się stałym współpracownikiem Charliego Chaplina. Wystąpił w ponad 20 jego filmach realizowanych dla Essanay, Mutual i First National, m.in. w „The Tramp” (1915), „The Champion” (1915) oraz „One A.M.” (1916). Często wcielał się w postacie eleganckich arystokratów, hrabiów lub dystyngowanych łotrów, stanowiących kontrast dla postaci trampa. Do ich współpracy powrócono także w epoce kina dźwiękowego – White pojawił się w filmie „Dyktator” (1940), występując w prologu jako fryzjer. Zanim trafił do wytwórni Keystone, był jednym z filarów Essanay, gdzie tworzył charakterystyczne kreacje komediowe również u boku Bena Turpina. W kolejnych dekadach występował w setkach filmów niemych i dźwiękowych, specjalizując się w rolach drugoplanowych i epizodycznych. Szacuje się, że jego filmografia obejmuje ponad 450 tytułów, co czyni go jednym z najbardziej zapracowanych aktorów swojej epoki. Jego żoną była Lola White. Mieli syna, Leo White Jr., który również próbował kariery w branży filmowej, jednak nie osiągnął znaczącej pozycji. Zmarł 20 września 1948 roku w Glendale w Kalifornii. Został pochowany na cmentarzu Grand View Memorial Park w Glendale. Leo White należał do najbardziej rozpoznawalnych aktorów charakterystycznych wczesnego Hollywood. Był mistrzem charakteryzacji – jego znakiem rozpoznawczym stał się wąski, starannie wypielęgnowany wąsik, monokl i przesadnie eleganckie stroje, dzięki którym idealnie kontrastował z niezdarnymi bohaterami komedii slapstickowych. Przez kilkadziesiąt lat pozostawał stałym elementem amerykańskiego kina, współtworząc jego komediowy idiom od epoki niemej po lata dźwiękowe.