Winnie Lightner, właściwie Winifred Josephine Hanson, urodziła się 17 września 1899 roku w Boyne City w stanie Michigan w Stanach Zjednoczonych jako córka George’a Hansona oraz Jennie Hanson z domu Lightner. Jej matka występowała w wodewilu, a ojczym, Fred Lightner, był artystą estradowym. Wychowywała się w środowisku teatralnym i już jako dziecko towarzyszyła rodzinie podczas występów scenicznych. To właśnie od nazwiska ojczyma przyjęła później swój pseudonim sceniczny Winnie Lightner. Karierę rozpoczęła na scenach wodewilowych i w musicalach. Dzięki silnemu głosowi, ogromnej energii scenicznej i talentowi komediowemu szybko zdobyła popularność. Była znana z niezwykle dynamicznego stylu występów – potrafiła wyrzucać z siebie żarty i piosenki w zawrotnym tempie, co przyniosło jej przydomek „The Tommy Gun Girl”. Jej spontaniczność i zdolność improwizacji sprawiały, że reżyserzy często pozwalali jej zmieniać dialogi lub dodawać własne gagi. Wraz z nadejściem kina dźwiękowego wytwórnia Warner Bros. poszukiwała aktorów, którzy potrafili śpiewać i występować przed mikrofonem. Lightner idealnie pasowała do nowej epoki i szybko stała się jedną z pierwszych wielkich gwiazd musicali filmowych. W 1929 roku wystąpiła w filmie „Gold Diggers of Broadway”, który był jednym z pierwszych pełnometrażowych filmów zrealizowanych w dwukolorowym procesie Technicolor. Produkcja ta okazała się ogromnym sukcesem kasowym i uczyniła z niej jedną z największych gwiazd Warner Bros. na początku lat trzydziestych. Film jest dziś uznawany za zaginiony – zachowały się jedynie fragmenty obrazu oraz pełna ścieżka dźwiękowa nagrana na płytach Vitaphone. W tym samym okresie pojawiła się także w musicalu „Hold Everything!” z 1930 roku, gdzie wykonała popularną piosenkę „Tip-Toe Through the Tulips”, która stała się wielkim przebojem jeszcze przed późniejszą interpretacją Tiny Tima. Wystąpiła również w takich produkcjach jak „Show Girl in Hollywood” z 1930 roku oraz w widowisku „The Show of Shows” z 1929 roku, które było wielką rewią prezentującą gwiazdy Warner Bros. w nowej erze kina dźwiękowego. Jej styl komediowy wyróżniał się na tle epoki. Lightner była jedną z nielicznych kobiet w Hollywood, które z powodzeniem wykorzystywały elementy slapsticku – nie wahała się brać udziału w scenach fizycznej komedii, upadkach czy absurdalnych gagach. Jednocześnie jej piosenki i dialogi bywały dość odważne jak na standardy epoki, co prowadziło do konfliktów z cenzorami jeszcze przed wprowadzeniem Kodeksu Haysa. W latach 1929–1931 była jedną z najważniejszych komediowych gwiazd Warner Bros., a jej filmy przynosiły studiu znaczące zyski. Jednym z najważniejszych współpracowników w jej karierze był reżyser Roy Del Ruth, który często obsadzał ją w swoich filmach na początku lat trzydziestych. Ich współpraca zawodowa z czasem przerodziła się w związek prywatny. W 1948 roku Lightner poślubiła Roya Del Rutha i pozostała jego żoną aż do jego śmierci w 1961 roku. Para miała syna, Thomasa. W 1934 roku, wciąż będąc znaną aktorką, zdecydowała się niemal całkowicie wycofać z życia filmowego i poświęcić się rodzinie. W późniejszych latach rzadko oglądała swoje dawne filmy i często podkreślała, że wczesne kino dźwiękowe było jeszcze technicznie niedoskonałe. Znajomi wspominali, że w życiu prywatnym była znacznie spokojniejsza i bardziej powściągliwa niż jej hałaśliwe i energiczne bohaterki ekranowe. Winnie Lightner zmarła 5 marca 1971 roku w Sherman Oaks w Los Angeles w Kalifornii w wieku 71 lat w wyniku ataku serca. Została pochowana na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale obok swojego męża. Choć jej największe sukcesy przypadły na krótki okres przełomu lat dwudziestych i trzydziestych, pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych gwiazd wczesnego kina dźwiękowego oraz jedną z pierwszych wielkich komediowych aktorek musicali filmowych.