Roy Pomeroy urodził się 20 kwietnia 1892 roku w Darjeeling w Indiach. Był amerykańskim technikiem filmowym, pionierem efektów specjalnych oraz reżyserem, znanym z istotnego wkładu w rozwój kina niemego i z otrzymania pierwszego w historii Oscara za efekty inżynieryjne. Jego ojcem był William Henry Jobbins (1851–1893), dyrektor Indyjskiej Szkoły Artystycznej w Kalkucie. Po śmierci ojca Roy wraz z rodziną przeniósł się do Stanów Zjednoczonych. W 1917 roku mieszkał w Nowym Jorku, gdzie pracował jako niezależny artysta, a następnie jako scenograf teatralny. W czasie I wojny światowej służył w siłach powietrznych, zajmując się opracowywaniem rozwiązań związanych z fotografią lotniczą, celownikami bombowymi oraz systemami nawigacyjnymi, w tym kamerą do wykrywania maskowanych obiektów. Karierę filmową rozpoczął w okresie kina niemego, pracując dla Famous Players-Lasky, a następnie dla Paramount Pictures. W latach 20. XX wieku stał się jednym z czołowych innowatorów w dziedzinie efektów specjalnych. Współtworzył proces znany jako „Dunning-Pomeroy Method”, będący wczesnym poprzednikiem techniki blue screen/green screen, umożliwiający łączenie aktorów z wcześniej zarejestrowanym tłem. Do jego najważniejszych osiągnięć należała praca przy filmach „Dziesięcioro przykazań” (1923), gdzie zaprojektował sekwencję rozstąpienia się Morza Czerwonego oraz efekt pojawienia się przykazań w literach ognia, a także „Piotruś Pan” (1924), „Old Ironsides” (1926) i „The Rough Riders” (1927). Za efekty inżynieryjne do filmu „Skrzydła” (1927) otrzymał Nagrodę Akademii podczas pierwszej ceremonii wręczenia Oscarów w 1929 roku; była to jedyna nagroda przyznana w tej krótkotrwałej kategorii. W 1928 roku wynegocjował z Paramount kontrakt opiewający na 2500 dolarów tygodniowo, co czyniło go jednym z najlepiej opłacanych specjalistów technicznych w Hollywood. Jego rosnąca pozycja i pewność siebie sprawiły jednak, że bywał postrzegany jako osoba trudna we współpracy, co w konsekwencji ograniczyło rozwój jego kariery reżyserskiej. W tym samym okresie wyreżyserował pierwszy w pełni dźwiękowy film Paramount – „Interference” (1928), promowany hasłem „100% All-Talking”. Pełnił funkcję szefa działu badań w Paramount, eksperymentując z technologiami dźwiękowymi, m.in. z adaptacją systemu Vitaphone oraz integracją dźwięku z procesem Magnascope. Studio delegowało go do laboratoriów RCA i Western Electric w celu analizy nowych rozwiązań, po czym uchodził za jednego z ekspertów w dziedzinie technologii dźwięku. Był pasjonatem łucznictwa, a swoją wiedzę z zakresu balistyki i mechaniki wykorzystywał przy projektowaniu stabilnych statywów i uchwytów do ciężkich kamer filmowych. Zmarł 3 września 1947 roku w Los Angeles w Kalifornii na skutek ataku serca. Do końca życia pozostawał aktywnym konsultantem technologicznym w branży filmowej. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale w Kalifornii.