William Wyler urodził się 1 lipca 1902 roku w Miluzie w Alzacji, wówczas znajdującej się w granicach Cesarstwa Niemieckiego (obecnie Mulhouse we Francji). Był synem Leopolda Wylera, kupca zajmującego się handlem tekstyliami, oraz Melanie Auerbach, wywodzącej się z rodziny o silnych tradycjach kulturalnych. Wychowywał się w środowisku zasymilowanej rodziny żydowskiej, co zapewniło mu dostęp do starannego wykształcenia; uczęszczał do szkół w Niemczech i Szwajcarii, a następnie zdecydował się na wyjazd do Stanów Zjednoczonych, gdzie jego krewni byli związani z przemysłem filmowym. Do Hollywood trafił na początku lat 20. dzięki powiązaniom rodzinnym z Carlem Laemmlem, założycielem Universal Pictures. Początkowo wykonywał prace pomocnicze, zdobywając doświadczenie na planie filmowym od podstaw, po czym szybko awansował i już w połowie dekady rozpoczął samodzielną działalność reżyserską. Realizował krótkie westerny, które pozwoliły mu wypracować warsztat oraz zrozumienie rytmu narracji filmowej i pracy z aktorem. Na przełomie lat 20. i 30. jego pozycja w branży zaczęła wyraźnie rosnąć. Stopniowo przechodził do ambitniejszych projektów, zdobywając opinię reżysera niezwykle precyzyjnego i wymagającego. Jego metoda pracy opierała się na wielokrotnym powtarzaniu ujęć oraz konsekwentnym dążeniu do maksymalnego realizmu, co przyniosło mu przydomek „Forty-Take Wyler”. Współpraca z Samuelem Goldwynem zaowocowała filmami takimi jak „Dodsworth” (1936) czy „These Three” (1936), które ugruntowały jego pozycję jako jednego z najważniejszych twórców dramatów psychologicznych w Hollywood. W tym okresie rozpoczęła się również jego znacząca współpraca z operatorem Greggiem Tolandem, która miała ogromny wpływ na rozwój języka filmowego. W filmach takich jak „Wichrowe Wzgórza” (1939) Wyler i Toland rozwijali technikę głębi ostrości (deep focus), umożliwiającą utrzymanie ostrości na kilku planach jednocześnie. Rozwiązanie to pozwalało na bardziej złożone budowanie przestrzeni i relacji między postaciami w obrębie jednego ujęcia, stając się jednym z najważniejszych osiągnięć formalnych klasycznego kina. Współpraca z wybitnymi aktorami była jednym z fundamentów jego stylu. Pracując z Bette Davis przy filmach „Jezebel” (1938) oraz „The Letter” (1940), potwierdził swoją reputację reżysera potrafiącego wydobyć z wykonawców maksimum możliwości. W jego filmach aż 36 aktorów otrzymało nominacje do Oscara, co pozostaje jednym z najwyższych wyników w historii kina. Równocześnie sam Wyler ustanowił rekord 12 nominacji do Oscara dla najlepszego reżysera, zdobywając trzy statuetki. Podczas II wojny światowej służył w armii Stanów Zjednoczonych jako reżyser filmów dokumentalnych. Realizując materiał z pokładu bombowców nad Europą, niemal całkowicie stracił słuch w jednym uchu, co było wynikiem bezpośredniego udziału w misjach bojowych. Doświadczenia te miały istotny wpływ na jego późniejszą twórczość, szczególnie w zakresie realizmu i empatii wobec bohaterów. Po zakończeniu wojny stworzył „The Best Years of Our Lives” (1946), jeden z najważniejszych filmów w historii kina amerykańskiego. Obraz ten, poświęcony losom weteranów powracających do życia cywilnego, zdobył siedem Oscarów, w tym dla najlepszego filmu i najlepszego reżysera. Film wyróżniał się zarówno pod względem emocjonalnej głębi, jak i nowatorskich rozwiązań formalnych, rozwijających wcześniej wypracowaną estetykę głębi ostrości. W kolejnych latach Wyler realizował filmy reprezentujące różne gatunki, zachowując jednocześnie wysoki poziom artystyczny. W „Roman Holiday” (1953) połączył lekkość narracji z elegancją formy, przyczyniając się do międzynarodowego sukcesu Audrey Hepburn. Kulminacją jego kariery było widowisko „Ben-Hur” (1959), które zdobyło rekordowe jedenaście Oscarów i stało się jednym z najbardziej monumentalnych osiągnięć kina epickiego. Jego metoda pracy często opierała się na poszukiwaniu rytmu scen poprzez muzykę – na planie siadał przy pianinie, by odnaleźć właściwy ton i tempo dla aktorów oraz całej sekwencji. Był twórcą wszechstronnym, zdolnym do pracy w różnych konwencjach, od kameralnych dramatów po rozbudowane widowiska historyczne, przy zachowaniu konsekwentnego stylu opartego na realizmie i precyzji. W życiu prywatnym był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była aktorka Margaret Sullavan, a po rozwodzie związał się z Margaret Tallichet, z którą miał pięcioro dzieci i pozostawał do końca życia. Jego ostatnim filmem był „Wyzwolenie L.B. Jonesa” (1970), po którym zakończył działalność reżyserską, przechodząc na emeryturę po niemal półwieczu pracy w przemyśle filmowym. William Wyler zmarł 27 lipca 1981 roku w Los Angeles w stanie Kalifornia na skutek zawału serca, mając 79 lat. Pozostaje jednym z najwybitniejszych reżyserów w historii kina światowego. Jego dorobek łączy perfekcję warsztatową z głębokim humanizmem, a wpływ na rozwój języka filmowego, pracy z aktorem oraz konstrukcji narracji sprawia, że jego filmy do dziś stanowią punkt odniesienia dla kolejnych pokoleń twórców.