George Raft urodził się 26 września 1895 roku w nowojorskim Hell’s Kitchen. Dorastał w niemiecko-żydowskiej rodzinie w jednej z najniebezpieczniejszych dzielnic Manhattanu. Zanim trafił na ekran, jego szkołą przetrwania był boks zawodowy, baseball oraz praca dla Owneya Maddena, szefa mafii kontrolującego nocne życie Nowego Jorku podczas prohibicji. Dzięki niesamowitemu talentowi do tańca (charleston, tango), Raft trafił do Broadwayu, a stamtąd do Hollywood. Przełom nastąpił w 1932 roku, gdy zagrał w "Człowieku z blizną". Rola Guino Rinaldo, który obsesyjnie podrzuca monetę przed zabójstwem, uczyniła go ikoną kina gangsterskiego. Raft był pierwszym aktorem, który nadał przestępcy cechy eleganckiego, zimnego profesjonalisty. Na przełomie lat 30. i 40. Raft był u szczytu sławy, zarabiając krocie dla Warner Bros. To wtedy jednak podjął decyzje, które zrujnowały jego status supergwiazdy, w 1941 roku, drzucił rolę w Sokole maltańskim, co otworzyło drogę do sławy Bogartowi, a w 1942, ostatecznie stracił rolę w Casablance, która przypieczętowała jego upadek z tronu pierwszego amanta kina noir. Po wojnie jego kariera przygasła. Raft zainwestował w hazard – w 1955 roku został współwłaścicielem hotelu i kasyna Capri w Hawanie. Jego świat zawalił się w 1959 roku, gdy rewolucja Fidela Castro zmusiła go do ucieczki z wyspy, co wiązało się z ogromnymi stratami finansowymi. W tym samym roku zaliczył swój ostatni wielki występ w "Pół żartem, pół serio". W 1967 roku rząd brytyjski uznał go za „personę non grata” i deportował z Londynu (gdzie zarządzał kasynem Colony Club) ze względu na jego bliskie relacje z amerykańskim syndykatem zbrodni, w tym z nieżyjącym już wtedy Bugsym Siegelem. George Raft zmarł na rozedmę płuc 24 października 1980 roku w Los Angeles. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Hollywood Hills. Do historii przeszedł jako człowiek, który wolał lojalność wobec ulicy od lojalności wobec reżyserów.