Joan Bennett przyszła na świat 27 lutego 1910 roku w Palisades w stanie New Jersey. Pochodziła z wpływowej dynastii aktorskiej; była córką Richarda Bennetta i Adrienne Morrison oraz siostrą Constance i Barbary. Karierę rozpoczęła jako dziecko, debiutując u boku ojca w niemym filmie „The Valley of Decision” (1916). W pierwszej fazie dorosłej aktywności zawodowej, w takich produkcjach jak „Bulldog Drummond” (1929) czy „Little Women” (1933), była kojarzona z wizerunkiem eterycznej blondynki. Przełom nastąpił podczas testów ekranowych do roli Scarlett O’Hary w „Przeminęło z wiatrem”. Choć roli nie otrzymała, występy Bennett jako brunetki przekonały producentów do zmiany jej wizerunku. W 1938 roku na planie „Trade Winds” na stałe przefarbowała włosy, co pozwoliło jej wylansować modę na typ urody „brunette femme fatale” i wyjść z cienia siostry Constance. Największe uznanie krytyki przyniosła jej współpraca z Fritzem Langiem w dziełach takich jak „The Woman in the Window” (1944) oraz „Scarlet Street” (1945). Na planach tych mrocznych produkcji często widywano ją z drutami w ręku, gdyż szydełkowanie było jej wielką pasją, silnie kontrastującą z wizerunkiem niebezpiecznej kobiety. W 1950 roku wcieliła się w rolę matki w komedii „Father of the Bride”. Jej kariera kinowa została drastycznie wyhamowana przez skandal w 1951 roku, kiedy jej mąż, Walter Wanger, postrzelił na parkingu jej agenta Jenningsa Langa. Incydent ten sprawił, że aktorka przestała otrzymywać role pierwszoplanowe w filmach, co jednak skłoniło ją do pracy w teatrze i telewizji. Tam zyskała nową popularność jako Elizabeth Collins Stoddard w gotyckiej operze mydlanej „Dark Shadows” (1966–1971). Bennett była jedyną aktorką w serialu, która niezależnie od epoki i podróży w czasie zachowywała ciągłość statusu matriarchini rodu. W życiu prywatnym była czterokrotnie zamężna. Z pierwszego związku z Johnem Foxem miała córkę Adrienne, z drugiego z Gene’em Markeyem córkę Melindę, a z Walterem Wangerem dwie córki – Stephanie i Dianę. Jej czwartym mężem został w 1978 roku krytyk filmowy David Wilde, z którym pozostała do śmierci. Poza ekranem uchodziła za ikonę organizacji; wydała książkę „How to Be Attractive”, promując wizerunek nowoczesnej kobiety sukcesu. Ze względu na liberalne poglądy pozostawała pod obserwacją FBI. Jej ostatnim sukcesem kinowym była rola Madame Blanc w horrorze „Suspiria” (1977) Dario Argento. Choć profesjonalistka „starej daty” była początkowo przerażona chaosem na włoskim planie, rola ta przyniosła jej nominację do nagrody Saturna dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Joan Bennett zmarła 7 grudnia 1990 roku w Scarsdale na atak serca w wieku 80 lat. Została pochowana na cmentarzu Pleasant View w Lyme. Jej biografia to zapis losów kobiety, która dzięki inteligencji i determinacji potrafiła kilkukrotnie przedefiniować swoją ścieżkę zawodową. Jako przedstawicielka aktorskiej elity, płynnie przeszła od ról naiwnych bohaterek niemego kina, przez mroczne postacie nurtu noir, aż po status gwiazdy telewizyjnej i ikony kina grozy. Jej dorobek, obejmujący ponad osiemdziesiąt ról, pozostaje istotnym wkładem w historię amerykańskiej kinematografii, stanowiąc dowód na niezwykłą zdolność adaptacji i profesjonalizm, który pozwalał jej przetrwać największe branżowe i osobiste kryzysy.