Jeanne Eagels

Jeanne Eagels, właściwie Amelia Jean Eagles, urodziła się 26 czerwca 1890 roku w Kansas City w stanie Missouri jako córka Edwarda Eaglesa i Julii Sullivan Eagles. Pochodziła z ubogiej, wielodzietnej rodziny – miała trzech braci i dwie siostry. Jej ojciec był potomkiem osadników z Pensylwanii. Edukację prawdopodobnie zakończyła około jedenastego roku życia. Zainteresowała się aktorstwem po obejrzeniu przedstawienia sztuki Williama Szekspira. Występowała w lokalnych teatrach, a jako dwunastolatka dołączyła do wędrownej trupy braci Dubinsky. Po przenosinach do Nowego Jorku zaczęła świadomie budować swój sceniczny wizerunek – zmieniła pisownię nazwiska z „Eagles” na „Eagels”, twierdząc, że pierwotnie brzmiało ono „Aguilar” i że pochodzi z rodziny o hiszpańsko-irlandzkich korzeniach. W rzeczywistości była to element strategii wizerunkowej mającej nadać jej „egzotyczny” rys. Przefarbowała włosy na blond i rozpoczęła walkę o pozycję na Broadwayu. Występowała m.in. w „Jumping Jupiter” i „The Mind the Paint Girl”, a rozgłos przyniosła jej rola w „Outcast”. Największy sukces odniosła jako Sadie Thompson w sztuce „Rain” (1922), którą grała przez blisko dwa lata, występując w ponad 600 przedstawieniach. Intensywność tej roli oraz wyczerpujący tryb pracy znacząco wpłynęły na jej stan zdrowia. Równolegle rozwijała karierę filmową. W 1916 roku wystąpiła w ekranizacji „Outcast” zatytułowanej „The World and the Woman”. Przemęczenie, bezsenność oraz przewlekłe zapalenie zatok doprowadziły do stosowania silnych środków nasennych i uspokajających, a także do nadużywania alkoholu. W 1917 roku odniosła sukces u boku George’a Arlissa w „The Professor’s Love Story”, a następnie wystąpiła z nim w „Disraeli” i „Hamilton”. W 1925 roku poślubiła futbolistę Edwarda Harrisa „Teda” Coya; ich burzliwe małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1928 roku. W tym samym roku została zawieszona na 18 miesięcy przez Actors’ Equity Association za niestawienie się na występy w sztuce „Her Cardboard Lover”, co poważnie zaszkodziło jej reputacji i sytuacji finansowej. W kinie dźwiękowym jej najważniejszą rolą była kreacja w „The Letter” (1929), wyprodukowanym przez Montę Bella i wyreżyserowanym przez Jeana de Limura na podstawie utworu W. Somerseta Maughama. Wystąpiła również w „Jealousy” (1929) oraz „The Laughing Lady” (1929). W 1930 roku, podczas 2. ceremonii wręczenia Nagród Akademii (obejmującej sezon 1928/1929), została pośmiertnie wyróżniona za rolę w „The Letter”, stając się pierwszą osobą w historii z pośmiertną nominacją do Oscara. Nagrodę otrzymała Mary Pickford. We wrześniu 1929 roku przeszła operację związaną z powikłaniami zapalenia zatok. W nocy 3 października 1929 roku trafiła do Park Avenue Hospital w Nowym Jorku, gdzie zmarła w wieku 39 lat. Oficjalny raport koronera jako główną przyczynę śmierci wskazał przedawkowanie hydratu chloralu, które przy jej wyczerpaniu organizmu okazało się śmiertelne. Została pochowana na Mount Washington Cemetery w Kansas City. W jej pogrzebie uczestniczyły tysiące osób, co świadczyło o skali jej popularności. Jej życie stało się inspiracją dla filmu „Jeanne Eagels” (1957) z Kim Novak w roli głównej. Produkcja ta znacząco odbiegała od faktów biograficznych; rodzina aktorki wytoczyła twórcom proces, zarzucając im zniesławienie i liczne nieścisłości.