Sam Hardy (właściwie Samuel B. Hardy) urodził się 21 marca 1883 roku w New Haven w stanie Connecticut w USA jako syn Samuela Hardego i Elizabeth Hardy. Rodzina była dobrze sytuowana, dzięki czemu Sam mógł otrzymać staranne wykształcenie. Ukończył prestiżowy Uniwersytet Yale w klasie 1904, gdzie był aktywnym członkiem klubów dramatycznych, co zadecydowało o jego późniejszej karierze scenicznej i filmowej. Na studiach rozwijał również pasję sportową, uprawiając wioślarstwo i uczestnicząc w wyścigach konnych, co później odzwierciedlało się w jego eleganckiej, atletycznej aparycji. Zanim trafił do Hollywood, Hardy przez ponad dekadę był wziętym aktorem teatralnym w Nowym Jorku, grając m.in. w hitach takich jak „The Miracle Man”, co ugruntowało jego pozycję na scenie Broadwayu. Jego tubalny, aksamitny baryton oraz nienaganne maniery sprawiły, że często pełnił rolę mistrza ceremonii na prestiżowych galach i bankietach w Hollywood. W kinie dźwiękowym Hardy wyspecjalizował się w rolach gadatliwych promotorów, agentów, polityków czy hazardzistów o złotym sercu, a jego teatralne przygotowanie pozwoliło mu natychmiast odnieść sukces po przejściu z kina niemego. W 1931 roku wystąpił w fundacyjnym dla gatunku gangsterskiego filmie „Little Caesar” u boku Edwarda G. Robinsona. W 1933 roku zagrał w oscarowym filmie „Lady for a Day” Franka Capry, a także w produkcji „The King’s Vacation”, w której zaprezentował swój talent wokalny, wykonując tradycyjną pieśń Drink to Me Only with Thine Eyes. Występował także u boku legendarnego W.C. Fieldsa w komedii „The Old Fashioned Way” (1934), demonstrując swój talent do komedii sytuacyjnej. Jego absolutnie ikoniczną rolą pozostaje Charles Weston, agent teatralny Ann Darrow, w oryginalnym „King Kongu” (1933). To dzięki jego postaci historia Konga się zaczyna, a miliony fanów fantastyki pamiętają go jako człowieka, który wysłał Ann na Wyspę Czaszki. Reżyser Merian C. Cooper pisał role specjalnie z myślą o Hardym, ceniąc jego naturalność w scenach ekspozycyjnych. Hardy pomagał także reżyserom w podkręcaniu dialogów, wprowadzając nowojorski, błyskotliwy slang, co czyniło go cennym współpracownikiem na planie. Tylko w 1934 roku wystąpił w dziesięciu filmach, co świadczyło o jego niezwykłej popularności wśród reżyserów. Jego wzrost – około 185 cm – oraz charakterystyczna, lekko zaokrąglona twarz budziły zaufanie widzów nawet wtedy, gdy grał postacie podejrzane. Krytycy z magazynu Variety określali go mianem „scenokrady”, który potrafił ukraść film głównym gwiazdom jednym mrugnięciem oka lub trafną ripostą. Aktorzy tacy jak Pat O’Brien przyznawali, że wzorowali swój styl „szybkostrzelnego” podawania dialogów właśnie na Samie Hardym. Był żonaty z Betty Scott, z którą tworzył jedno z najstabilniejszych małżeństw w środowisku filmowym tamtej epoki. Hardy cenił sobie zarówno życie rodzinne, jak i prywatność, mimo intensywnej pracy zawodowej. Niestety, Sam Hardy zmarł nagle 16 października 1935 roku w Los Angeles w Kalifornii w wyniku komplikacji po operacji związanej z zapaleniem wyrostka robaczkowego, co w tamtych czasach często prowadziło do śmiertelnych powikłań, takich jak zapalenie otrzewnej. W chwili śmierci miał podpisane kontrakty na kolejne cztery duże produkcje, w tym filmy przygodowe wytwórni RKO. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale, obok wielu innych legend Złotej Ery Hollywood.