Betty Compson urodziła się 19 marca 1897 roku w Beaver w stanie Utah w Stanach Zjednoczonych jako Eleanor Lucille Compson. Była córką inżyniera górnictwa i poszukiwacza złota oraz matki pracującej jako pokojówka; dorastała w skromnych warunkach typowych dla osad górniczych amerykańskiego Zachodu. Wczesna śmierć ojca znacząco wpłynęła na sytuację rodziny i zmusiła ją do szybkiego podjęcia pracy zarobkowej. Już jako dziecko wykazywała ponadprzeciętne zdolności muzyczne i była uznawana za utalentowaną skrzypaczkę, pobierając profesjonalne lekcje gry na instrumencie. Mając zaledwie szesnaście lat, przerwała naukę i rozpoczęła pracę jako skrzypaczka w teatrze w Salt Lake City, a następnie rozpoczęła występy w wodewilu pod pseudonimem „The Vagabond Violinist”. Wczesne doświadczenia sceniczne ukształtowały jej warsztat, nauczyły dyscypliny i obycia z publicznością, a także przygotowały ją do funkcjonowania w wymagającym środowisku przemysłu rozrywkowego. Została zauważona przez łowcę talentów i w 1915 roku rozpoczęła karierę filmową, występując początkowo w krótkich komediach produkowanych m.in. przez Ala Christie. Na wczesnym etapie kariery związała się również z wytwórnią Macka Sennetta, gdzie pojawiała się jako jedna z tzw. „Bathing Beauties”, co znacząco przyczyniło się do budowania jej rozpoznawalności i ekranowego wizerunku. Choć role te miały charakter głównie rozrywkowy i często powierzchowny, pozwoliły jej zdobyć popularność i otworzyły drogę do bardziej ambitnych projektów. Przełom nastąpił w 1919 roku wraz z rolą w filmie „The Miracle Man”, gdzie wystąpiła u boku Lona Chaneya. Sukces tej produkcji uczynił ją jedną z najbardziej rozchwytywanych aktorek młodego pokolenia i zapewnił jej miejsce w ścisłej czołówce gwiazd kina niemego. W kolejnych latach umacniała swoją pozycję w Hollywood, wyróżniając się nie tylko urodą, ale przede wszystkim zdolnością do budowania emocjonalnie złożonych postaci. Jej styl aktorski łączył intensywność ekspresji z subtelnością, co było szczególnie cenione w epoce kina niemego. Na początku lat 20. osiągnęła status gwiazdy i należała do grona najlepiej opłacanych aktorek w branży. W tym okresie podjęła również próbę uniezależnienia się od systemu studyjnego, zakładając własną firmę produkcyjną, co czyniło ją jedną z pierwszych kobiet w Hollywood, które zdecydowały się na taki krok. Było to posunięcie świadczące o dużej świadomości zawodowej i ambicji kontrolowania własnej kariery. W 1923 roku, będąc u szczytu popularności, wyjechała do Wielkiej Brytanii, gdzie wystąpiła m.in. w filmie „Woman to Woman”. Decyzja ta była nietypowa jak na amerykańską gwiazdę tej rangi i pokazuje jej gotowość do podejmowania ryzyka oraz poszukiwania nowych możliwości artystycznych poza Hollywood. Powrót do Stanów Zjednoczonych zbiegł się z okresem największej stabilizacji jej kariery, jednak nadchodzące zmiany technologiczne miały wkrótce wystawić ją na kolejną próbę. W przeciwieństwie do wielu aktorów kina niemego, Compson z powodzeniem przeszła do kina dźwiękowego. Jej głos został dobrze przyjęty, a umiejętności sceniczne zdobyte w wodewilu ułatwiły jej adaptację do nowych warunków pracy. Największe uznanie przyniosła jej rola Carrie w filmie „The Barker” (1928), będącym produkcją częściowo udźwiękowioną. Kreacja ta, ukazująca postać manipulacyjną i niejednoznaczną psychologicznie, została doceniona nominacją do Nagrody Akademii dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej podczas 2. edycji rozdania Oscarów w 1930 roku. Wyróżnienie to potwierdziło jej status jako jednej z najważniejszych aktorek przełomu epok kina niemego i dźwiękowego. W latach 30. jej kariera zaczęła stopniowo tracić impet. Choć nadal występowała w filmach, nie odgrywała już ról pierwszoplanowych na taką skalę jak wcześniej. W kolejnej dekadzie pojawiała się głównie w produkcjach klasy B oraz rolach epizodycznych, co było wynikiem zarówno zmieniających się gustów publiczności, jak i rosnącej konkurencji w Hollywood. Ostatecznie w 1948 roku zakończyła karierę aktorską, zamykając ponad trzydziestoletni okres obecności w przemyśle filmowym. W życiu prywatnym była trzykrotnie zamężna. Jej pierwszym mężem był reżyser James Cruze, z którym pozostawała w związku w latach 1924–1930; małżeństwo zakończyło się rozwodem, a jego konsekwencje finansowe miały istotny wpływ na jej sytuację materialną. Następnie poślubiła agenta Irvinga Weinberga, jednak ten związek, trwający od 1933 do 1937 roku, również zakończył się rozstaniem. Jej trzecim mężem był biznesmen Silvius Jack Gall, z którym związała się w 1944 roku i pozostała aż do jego śmierci w 1962 roku. Żadne z tych małżeństw nie przyniosło dzieci. Po zakończeniu kariery filmowej wycofała się z życia publicznego i zajęła działalnością biznesową. Prowadziła m.in. własną linię kosmetyków, a następnie wraz z mężem zajmowała się produkcją spersonalizowanych popielniczek przeznaczonych dla hoteli i instytucji, co stanowiło jej główne źródło utrzymania w późniejszych latach. Jej życie po odejściu z kina miało charakter prywatny i nie wiązało się już z aktywnym udziałem w branży filmowej. Betty Compson zmarła 18 kwietnia 1974 roku w swoim domu w Glendale w stanie Kalifornia na skutek zawału serca. Została uhonorowana gwiazdą na Hollywood Walk of Fame, co stanowi trwałe świadectwo jej wkładu w rozwój amerykańskiej kinematografii. Pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych aktorek okresu przejściowego między kinem niemym a dźwiękowym – artystką, która potrafiła dostosować się do zmieniających się realiów technologicznych i utrzymać wysoką pozycję w jednym z najbardziej dynamicznych momentów w historii kina. Jej kariera odzwierciedla zarówno możliwości, jakie dawała epoka wczesnego Hollywood, jak i jej ograniczenia, a jej dorobek stanowi istotną część historii amerykańskiej kinematografii pierwszej połowy XX wieku.