Emma Dunn urodziła się 26 lutego 1875 roku w hrabstwie Cheshire w Anglii jako córka Johna Dunna oraz Anny Dunn (z domu Richardson), wywodzącej się z rodziny o tradycjach rzemieślniczych. Jej rodzice byli imigrantami, którzy wkrótce po jej narodzinach wrócili do Anglii, gdzie Emma spędziła dzieciństwo i młodość. Otrzymała staranne wykształcenie i wcześnie zainteresowała się sztuką wymowy oraz teatrem. Jako nastolatka powróciła do Stanów Zjednoczonych, gdzie rozpoczęła karierę sceniczną. Pierwsze znaczące sukcesy odniosła na Broadwayu na przełomie XIX i XX wieku. Wyróżniała się kulturą słowa i opanowaną, zdyscyplinowaną techniką aktorską. W 1909 roku jej małżeństwo z aktorem Harrym Beresfordem zakończyło się głośnym rozwodem, szeroko komentowanym w ówczesnej prasie. Para miała córkę Dorothy Beresford, która również próbowała kariery aktorskiej, lecz zmarła młodo – osobista tragedia, która odcisnęła piętno na późniejszych rolach Dunn, szczególnie tych przedstawiających cierpiące matki. Karierę filmową rozpoczęła jeszcze w epoce kina niemego – już w 1914 roku wystąpiła w filmie „Mother”, stając się jedną z wczesnych gwiazd ekranowych. Po okresie pracy scenicznej powróciła do filmu w erze dźwiękowej, gdzie jej doświadczenie i znakomita dykcja – określana jako odmiana akcentu „Mid-Atlantic” – uczyniły ją idealną aktorką do ról matek, guwernantek i kobiet o wysokiej kulturze osobistej. W 1933 roku opublikowała podręcznik „Thought Quality in the Voice”, ceniony przez aktorów przechodzących z kina niemego do dźwiękowego. Wystąpiła w „The Man I Killed” (znanym również jako „Broken Lullaby”, 1932) w reżyserii Ernsta Lubitscha, a następnie w „Anna Karenina” (1935) u boku Grety Garbo, gdzie zagrała nianię Annuszkę. W „The Little Princess” (1939) partnerowała Shirley Temple jako pani Bertie. W latach 1939–1941 pojawiała się w popularnej serii filmów o doktorze Kildare jako pani Wayman, co przyniosło jej ogromną rozpoznawalność wśród amerykańskiej publiczności. Przez lata trzydzieste i czterdzieste była jedną z najbardziej rozpoznawalnych ekranowych matek, grając m.in. matki bohaterów kreowanych przez Jamesa Stewarta, Richarda Dixa czy Roberta Montgomery’ego. Jej kariera obejmowała ponad sto filmów, choć nigdy nie otrzymała nominacji do Oscara, mimo że krytycy regularnie podkreślali wartość jej ról epizodycznych. Była aktywna w środowisku Christian Science, co wpływało na jej spokojne, zdyscyplinowane podejście do pracy. W wywiadach podkreślała, że aktorstwo pomaga jej zachować równowagę mimo osobistych strat. Ostatnim filmem w jej dorobku była „The Woman in White” (1948). Przez wiele lat mieszkała w skromnym domu w Hollywood, unikając rozgłosu i wystawnego życia towarzyskiego. Zmarła 14 grudnia 1966 roku w Los Angeles w Kalifornii. Została pochowana na Forest Lawn Memorial Park w Glendale. Emma Dunn pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek charakterystycznych pierwszej połowy XX wieku. Jej długa kariera – od kina niemego po dojrzałą erę dźwiękową – oraz wkład w rozwój techniki mówienia w filmie czynią ją ważną postacią w historii aktorstwa klasycznego Hollywood.