Vera Lewis urodziła się 10 czerwca 1873 roku w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych. Była żoną aktora Ralpha Lewisa, z którym miała córkę Monicę. Karierę rozpoczęła na scenie, a do filmu weszła w połowie drugiej dekady XX wieku. Jej wczesna filmografia wiąże się z kinem Griffitha, ale nie należy przypisywać jej znaczącej roli w „Narodzinach narodu” (1915) — dziś pewnie potwierdzona i naprawdę ważna dla jej wizerunku pozostaje przede wszystkim rola Mary Jenkins w „Nietolerancji” (1916), a także pokrewna rola w późniejszej wersji tej historii, „The Mother and the Law” (1919). To właśnie te kreacje ugruntowały jej ekranowe emploi surowej, nieprzejednanej moralistki i kobiety o twardym spojrzeniu. W kinie niemym szybko stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek charakterystycznych swojego pokolenia. Nie była tylko wykonawczynią ról „poważnych” w sensie dramatycznym, lecz specjalistką od kobiet oschłych, apodyktycznych, staropanieńskich, czasem wręcz komicznie nieprzyjemnych, co czyniło ją wyjątkowo użyteczną dla reżyserów budujących wyraziste drugie plany. W latach 1915–1929 wystąpiła w dziesiątkach filmów niemych, a jej warsztat okazał się na tyle elastyczny, że bez większych problemów przeszła do kina dźwiękowego. Wbrew częstemu uproszczeniu nie była jedynie aktorką epoki Griffitha. W latach 30. i 40. zrobiła imponującą karierę jako epizodystka w kinie dźwiękowym, pojawiając się w ponad 180 filmach w całej karierze, z czego bardzo znacząca część przypadła właśnie na dojrzały okres Hollywood. Wystąpiła m.in. w „Mr. Smith Goes to Washington” (1939), „The Maltese Falcon” (1941) oraz „Casablanca” (1942), a także w wielu innych tytułach, w których jej obecność — choć często krótka — nadawała scenom wyrazistość i społeczną wiarygodność. Jej długowieczność zawodowa była wyjątkowa. Już jako aktorka po sześćdziesiątce potrafiła utrzymać się w głównym nurcie produkcji studyjnej, co w przypadku artystek wywodzących się jeszcze z czasów kina niemego należało do rzadkości. Nie była gwiazdą pierwszego planu, ale przez dziesięciolecia stanowiła niezawodny element obsad, szczególnie tam, gdzie potrzebna była postać starszej kobiety o ostrych rysach charakteru, zdyscyplinowanej, czujnej lub nieprzyjaznej. Po zakończeniu kariery wycofała się z życia zawodowego. Ostatnie lata spędziła w Motion Picture Country House w Woodland Hills, co potwierdza jej trwałą przynależność do środowiska filmowego i status weteranki branży. Vera Lewis zmarła 8 lutego 1956 roku w Woodland Hills w Los Angeles w stanie Kalifornia na skutek arteriosklerozy. Pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych aktorek drugiego planu w historii amerykańskiego kina — artystką, która zaczynała w epoce Griffitha, a potem potrafiła odnaleźć się również w złotym okresie filmu dźwiękowego, zachowując zawodową ciągłość przez ponad trzy dekady