Randolph Scott, właściwie George Randolph Scott, urodził się 23 stycznia 1898 roku w hrabstwie Orange w stanie Wirginia jako syn George’a Granta Scotta, inżyniera i przedsiębiorcy budowlanego, oraz Lucille Crane Scott (z domu Crane). Wychował się w zamożnej rodzinie o silnych tradycjach południowych. Uczęszczał do Woodberry Forest School, następnie studiował w Georgia Institute of Technology, po czym przeniósł się na University of North Carolina at Chapel Hill, gdzie uzyskał dyplom z inżynierii tekstylnej. Podczas I wojny światowej służył we Francji jako obserwator artyleryjski w 2. Jednostce Artylerii Polowej. Brał udział w działaniach bojowych i został ranny. Po zakończeniu wojny pozostawał jeszcze przez rok w armii okupacyjnej w Niemczech. Doświadczenia wojenne ukształtowały jego późniejszą dyscyplinę, powściągliwość i zamiłowanie do porządku. Do Hollywood trafił pod koniec lat 20., m.in. dzięki przypadkowemu spotkaniu z Howardem Hughesem na polu golfowym, które otworzyło mu drogę do pierwszych przesłuchań. Początkowo występował w rolach drugoplanowych, lecz już na początku lat trzydziestych stał się gwiazdą westernów Paramount Pictures opartych na powieściach Zane’a Greya. W latach 1932–1935 zagrał w dziesięciu takich produkcjach, co ostatecznie zdefiniowało jego ekranową tożsamość. Występował również w filmach innych gatunków, m.in. w musicalu „Follow the Fleet” (1936) u boku Freda Astaire’a i Ginger Rogers oraz w „Go West, Young Man” (1936) z Mae West. Mimo tych epizodów konsekwentnie budował wizerunek bohatera westernowego – milczącego, honorowego samotnika. Jego wzrost (188 cm), szczupła sylwetka i „kamienna” twarz idealnie wpisywały się w estetykę szerokiego kadru CinemaScope. W latach czterdziestych i pięćdziesiątych należał do najbardziej kasowych aktorów westernowych w USA. W 1946 roku wraz z producentem Harrym Joe Brownem założył firmę Ranown (od Randolph i Brown), co zapewniło mu rzadko spotykaną wówczas niezależność finansową i artystyczną. Kulminacją jego kariery była współpraca z Buddem Boetticherem przy tzw. cyklu Ranown: „Seven Men from Now” (1956), „The Tall T” (1957), „Ride Lonesome” (1959) oraz „Comanche Station” (1960). Filmy te, cenione przez krytyków – zwłaszcza francuskich z kręgu „Cahiers du Cinéma” – uchodzą dziś za modelowy przykład minimalistycznego aktorstwa w westernie. Ostatnim filmem w jego karierze było „Ride the High Country” (1962) w reżyserii Sama Peckinpaha, uznawane za jeden z najwybitniejszych westernów w historii kina. Scott zakończył karierę u szczytu formy, deklarując, że woli odejść, gdy publiczność wciąż go ceni. W życiu prywatnym w latach trzydziestych przez dłuższy czas mieszkał z Carym Grantem w domu w Santa Monica, nazywanym przez prasę „Bachelor Hall”. Obaj aktorzy konsekwentnie chronili swoją prywatność i unikali komentarzy na temat tej relacji. W 1936 roku poślubił Marion DuPont, lecz małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1939 roku. W 1944 roku ożenił się z Patricią Stillman; para adoptowała dwoje dzieci – Christophera i Sandrę. Był aktywnym członkiem Kościoła episkopalnego i wspierał inicjatywy charytatywne w Karolinie Północnej. Po wycofaniu się z aktorstwa poświęcił się inwestycjom. Dzięki przemyślanym lokatom w nieruchomości, ropę i pola golfowe stał się jednym z najbogatszych ludzi w Hollywood; w chwili śmierci jego majątek szacowano na około 100 milionów dolarów. Był zapalonym golfistą i członkiem ekskluzywnych klubów w Kalifornii, znanym z elegancji i nienagannego stylu bycia. Zmarł 2 marca 1987 roku w Beverly Hills w Kalifornii na skutek choroby serca i płuc. Został pochowany na Elmwood Cemetery w Charlotte w Karolinie Północnej. Randolph Scott pozostaje jedną z centralnych postaci klasycznego westernu. Jego konsekwentnie budowany, minimalistyczny styl gry oraz niezależność producencka uczyniły go symbolem dojrzałego, introspektywnego bohatera Dzikiego Zachodu i jednym z najbardziej cenionych aktorów gatunku w historii kina.