Matt Moore urodził się 8 stycznia 1888 roku w hrabstwie Meath w Irlandii. Jako dziecko wyemigrował wraz z rodzicami do Stanów Zjednoczonych, dorastając w Toledo w stanie Ohio. Karierę aktorską rozpoczął w 1912 roku, wiążąc się z pionierskimi wytwórniami epoki kina niemego, takimi jak Independent Moving Pictures (IMP). Dzięki klasycznej aparycji szybko zyskał status jednego z najpopularniejszych amantów tamtego okresu, tworząc wraz z braćmi – Owenem, Tomem i Joe – jedną z pierwszych aktorskich dynastii Hollywood. Choć w słynnym „Beau Geste” (1926) wystąpili jego bracia, Matt zapisał się w historii kina niemego wybitną kreacją w „The Unholy Three” (1925), w którym partnerował Lonowi Chaneyowi. Występował również u boku takich gwiazd jak Mary Pickford czy Marion Davies, stając się filarem ówczesnego systemu gwiazdorskiego i jednym z najbardziej rozpoznawalnych twarzy ekranu lat 20. XX wieku. W przeciwieństwie do wielu aktorów swojej generacji, Moore skutecznie przeszedł transformację do kina dźwiękowego, ewoluując w stronę ról charakterystycznych. W 1931 roku nie znalazł się w obsadzie nagrodzonego Oscarem eposu „Cimarron”, w którym wystąpili m.in. Estelle Taylor czy William Collier Jr., a ewentualne pomyłki w późniejszych biografiach wynikały jedynie ze zbieżności nazwisk z innymi wykonawcami. Matt Moore pozostał jednak niezwykle aktywnym zawodowo aktorem kontraktowym dużych wytwórni, takich jak MGM czy Paramount. W latach 30. i 40. XX wieku regularnie pojawiał się na ekranie, budując wiarygodne tło dla młodszych pokoleń aktorów w rolach dystyngowanych urzędników, prawników czy lekarzy. Wystąpił między innymi w dramacie „Rain” (1932) z Joan Crawford. Jego zawodowa rzetelność pozwoliła mu utrzymać się w branży przez dekady; jedną z jego znaczących ról w późniejszym okresie był występ w słynnym musicalu „Seven Brides for Seven Brothers” (1954). W życiu prywatnym Matt Moore, mimo wizerunku osoby niezwykle dyskretnej, stał się bohaterem głośnego epizodu w 1928 roku. Poślubił wówczas gwiazdę kina niemego Madge Bellamy, jednak ich małżeństwo rozpadło się po zaledwie kilku dniach i zakończyło szybkim rozwodem. Był to jedyny sformalizowany związek w jego życiu. Moore cieszył się w środowisku opinią wybitnego profesjonalisty, który z pokorą przyjmował zmiany zachodzące w przemyśle filmowym. Jego pasją była ewolucja techniki filmowej, którą obserwował od czasów prymitywnych nickelodeonów aż po narodziny telewizji, traktując aktorstwo nie jako drogę do sławy, lecz jako wymagające rzemiosło. Matt Moore zmarł 20 stycznia 1960 roku w Hollywood w wieku 72 lat. Został pochowany na cmentarzu Calvary Cemetery w East Los Angeles. Choć na tej samej nekropolii spoczywa jego brat Owen, ich groby nie znajdują się w jednej kwaterze rodzinnej, a inny z braci, Tom, został pochowany w Nowym Jorku. Dorobek artystyczny Matta Moore’a, obejmujący ponad dwieście ról, stanowi unikalny zapis historii kina. Biografia Moore’a to opowieść o irlandzkim imigrancie, który potrafił z godnością przejść drogę od wielkiego idola nastolatek do szanowanego weterana drugiego planu, udowadniając, że kluczem do przetrwania w Hollywood jest adaptacja do zmieniających się czasów i bezwarunkowy szacunek do wykonywanego zawodu.