Johnnie Walker urodził się 7 stycznia 1894 roku w Nowym Jorku w dzielnicy Manhattan jako syn Johna Walkera i Mary Walker. Dorastał w środowisku miejskim Nowego Jorku, które na przełomie XIX i XX wieku było jednym z najważniejszych centrów rozwijającej się kultury rozrywkowej. Już jako młody człowiek interesował się sceną i występami publicznymi. Zanim trafił do kina, zdobywał doświadczenie w teatrze wodewilowym, gdzie nauczył się pracy z publicznością oraz komediowego wyczucia rytmu scenicznego. Podczas I wojny światowej przerwał rozwijającą się karierę aktorską i służył w armii Stanów Zjednoczonych. Osiągnął stopień sierżanta i służył w Signal Corps – Korpusie Sygnałowym odpowiedzialnym za łączność wojskową. Kontakt z techniką komunikacyjną i filmową w wojsku dodatkowo pogłębił jego zainteresowanie kinematografią. Po powrocie do życia cywilnego rozpoczął intensywną karierę filmową w Hollywood. W latach dwudziestych stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych młodych aktorów amerykańskiego kina niemego. Widzowie kojarzyli go przede wszystkim z rolami energicznych, sympatycznych bohaterów – studentów, sportowców i młodych romantycznych amantów. Jego wizerunek „college boy” stał się w połowie lat 20. niezwykle popularny. Styl Walkera – szerokie spodnie typu Oxford bags oraz swetry w serek – był szeroko kopiowany przez młodych Amerykanów i uczynił z niego jedną z ikon męskiej mody tamtej epoki. W 1924 roku jeden z nowojorskich domów krawieckich ogłosił go nawet najlepiej ubranym aktorem Hollywood, co Walker wykorzystywał, promując własne linie odzieżowe. Jednym z najważniejszych sukcesów w jego karierze był film „Over the Hill”, który odniósł ogromny sukces finansowy i stał się jednym z największych hitów wczesnego Hollywood. Produkcja zarobiła około trzech milionów dolarów przy stosunkowo niewielkim budżecie i znacząco przyczyniła się do rozwoju wytwórni Fox. Walker należał także do tych aktorów epoki niemego kina, którzy starali się zachować niezależność zawodową. Często pracował jako wolny strzelec, unikając długoterminowych kontraktów z jednym studiem. Podczas pracy na planach filmowych zdarzały się także niebezpieczne sytuacje. W trakcie realizacji widowiskowych scen morskich do filmu „Old Ironsides” omal nie utonął, gdy element dekoracji masztu spadł w pobliżu jego łodzi podczas kręcenia sceny bitwy. Walker był niezwykle pracowitym aktorem. W trakcie swojej kariery wystąpił w ponad 130 filmach, co czyni go jednym z bardziej płodnych aktorów epoki kina niemego. Dzięki doświadczeniu z wodewilu dobrze radził sobie także z nowymi technologiami dźwiękowymi. Należał do pierwszych artystów, których głos nagrano w systemie Vitaphone do krótkich produkcji muzycznych wytwórni Warner Bros. W latach trzydziestych, wraz z nadejściem kina dźwiękowego, jego pozycja gwiazdy zaczęła stopniowo słabnąć. Zmieniające się gusta publiczności oraz problemy z wagą sprawiły, że przestał otrzymywać role romantycznych bohaterów i coraz częściej grał postacie charakterystyczne. W tym okresie zaczął również występować w radiu, gdzie jego barytonowy głos sprawdzał się w słuchowiskach i programach rozrywkowych. Walker interesował się także działalnością reżyserską i produkcyjną. W 1933 roku wyreżyserował film dokumentalno-rozrywkowy „Mr. Broadway”, który dziś stanowi niezwykle cenny zapis życia nocnego Nowego Jorku. W obrazie pojawiają się liczne znane osobistości epoki, w tym legendarny bokser Jack Dempsey oraz nowojorski burmistrz Jimmy Walker, z którym aktor prywatnie się przyjaźnił. W życiu prywatnym jego żoną była aktorka Maude Wayne, jedna z tzw. Bathing Beauties Macka Sennetta – grupy słynnych ekranowych piękności z komedii slapstickowych. Walker był również zapalonym żeglarzem i często spędzał czas na wodach wokół Nowego Jorku na swoim jachcie nazwanym „The Matinee”. Podczas II wojny światowej, mimo dojrzałego wieku, angażował się w działalność rozrywkową dla żołnierzy amerykańskich, występując w programach organizowanych dla wojska i wracając tym samym do swoich wodewilowych korzeni. Zarobione w okresie największej popularności pieniądze inwestował w nieruchomości na Long Island, co zapewniło mu stabilność finansową w późniejszych latach życia. Johnnie Walker zmarł 5 grudnia 1949 roku w Nowym Jorku w dzielnicy Manhattan. Został pochowany na cmentarzu Kensico Cemetery w Valhalla w stanie Nowy Jork, gdzie spoczywają również inne znane postacie amerykańskiej kultury i sportu. Choć dziś jest rzadziej wspominany niż największe legendy kina niemego, w latach dwudziestych należał do najpopularniejszych ekranowych amantów Ameryki. Dla wielu widzów był bardziej przystępną i „amerykańską” alternatywą dla egzotycznego wizerunku gwiazd pokroju Rudolph Valentino. Jego kariera pozostaje przykładem aktora, który dzięki pracowitości, talentowi komediowemu i naturalnemu urokowi potrafił zdobyć ogromną popularność w złotej epoce Hollywood.