C. Henry Gordon, urodzony jako Henry Agusta Rackin 17 czerwca 1884 roku w Nowym Jorku, był jednym z najbardziej charakterystycznych „czarnych charakterów” wczesnego kina dźwiękowego. Jako syn zamożnego producenta odzieży, odebrał luksusową edukację w Szwajcarii. To właśnie lata spędzone w Europie pozwoliły mu na biegłe opanowanie języków oraz wypracowanie specyficznego, trudnego do podrobienia akcentu, który w połączeniu z surowymi rysami twarzy i głębokim głosem stał się jego największym atutem w Hollywood. Choć kojarzony jest głównie z erą dźwiękową, jego debiut ekranowy nastąpił już w 1911 roku w krótkometrażowej produkcji „Abe Getz's New Strategy”. Po wystąpieniu w kilkunastu niemych filmach na ponad dekadę poświęcił się karierze teatralnej, by powrócić przed kamery wraz z przełomem technologicznym lat 30. Wielkim powrotem i zarazem przełomem w erze dźwiękowej był dla niego film „Renegades” (1930). Gordon błyskawicznie stał się niezastąpionym aktorem charakterystycznym, szczególnie cenionym przez studio MGM. W latach 30. pracował z niebywałą intensywnością, pojawiając się w takich klasykach jak „Mata Hari” (1931) u boku Grety Garbo, „Scarface” (1932) czy „Tarzan the Fearless” (1933). Dzięki swojemu kosmopolitycznemu wykształceniu z niezwykłą wiarygodnością wcielał się w role rosyjskich generałów, arabskich szejków czy francuskich detektywów. Jedną z jego najbardziej ikonicznych kreacji pozostaje postać Surata Khana w eposie „The Charge of the Light Brigade” (1936), gdzie stworzył godnego, wyrafinowanego przeciwnika dla postaci granej przez Errola Flynna. Mimo że na ekranie niemal zawsze budził grozę, w życiu prywatnym był ceniony za łagodne usposobienie i nienaganny profesjonalizm. Jego wszechstronność pozwalała mu na płynne przechodzenie między wysokobudżetowymi widowiskami a mniejszymi filmami klasy B, w których często otrzymywał bardziej rozbudowane partie aktorskie. Widzowie mogli go podziwiać w tak różnorodnych tytułach jak „Kit Carson” (1940) czy „Charlie Chan at the Wax Museum” (1940). Gordon potrafił nadać swoim antagonistom rys tragizmu i intelektualnej wyższości, co odróżniało go od typowych ekranowych zbirów tamtej epoki. Tragiczny finał jego życia nastąpił niespodziewanie pod koniec 1940 roku. Aktor cierpiał na zakrzepicę, która doprowadziła do nagłego pogorszenia stanu nogi. Amputacja nie była planowanym zwieńczeniem wieloletniej choroby, lecz dramatyczną, nagłą próbą powstrzymania gangreny. Niestety, C. Henry Gordon zmarł na stole operacyjnym lub tuż po zabiegu w wyniku zatrzymania akcji serca 3 grudnia 1940 roku w Los Angeles w wieku 56 lat. Wbrew niektórym doniesieniom, nie spoczął w Hollywood, lecz został pochowany w rodzinnym grobowcu Rackinów na Fernwood Cemetery w Lansdowne w stanie Pensylwania. Pozostawił po sobie dorobek obejmujący blisko 80 ról filmowych. Jego biografia to opowieść o artyście, który dzięki europejskiemu wykształceniu i naturalnemu autorytetowi nadał ekranowemu złu twarz pełną godności i elegancji, trwale wpisując się w historię Złotej Ery Hollywood jako jeden z jej najwybitniejszych i najbardziej zapracowanych aktorów charakterystycznych.